Historycy odnaleźli książkę, którą czytał Marcin Wadowita. Co w niej odkryli?

Tomasz Graff, historyk z Uniwersytetu Papieskiego w Krakowie, dotarł do starodruku, który niegdyś należał do słynnego profesora Akademii Krakowskiej Marcina Wadowity.

Dzięki dr. Szymon Sułeckiemu książka, która była własnością Marcina Wadowity odnaleziona:) To teksty św. Ambrożego z Mediolanu, wydane w 1538 r. Nie znalazłem niestety włosa Wadowity, więc nici z klonowania:) Dzięki Szymon! (…) To Wadowita (teoretycznie czytał), choć przyznać trzeba, że kniga nie jest jakaś bardzo … zaczytana – informuje na Facebooku pochodzący z Wadowic historyk dr Tomasz Graff.

Pokaźny starodruk zawiera wpis ręczny nieznanego autorstwa informujący, że księga została przekazana z „woli wielkiego doktora Wadowity” w 1641 r. dla konwentu Karmelitów na Piasku. Przed Wadowitą właścicielem księgi był kalwiński heretyk M. Dłuski h. Kotwicz, na kartach starodruku znajduje się jego ekslibris.

Na prośbę Tomasza Graffa zabytek odnalazł dr Szymon Sułecki, który opiekuje się zbiorami Karmelitów.

Rok 1641 jest o tyle ważny, że mimo iż wiele razy już  to prostowano ciągle w publikacjach, również tych naukowych, na temat Wadowity mylona jest dokładna data jego śmierci. W różnych źródłach pojawiają się różne daty 1637, 1638 i 1641. Wpis umieszczony w odnalezionym starodruku wskazywałby, że po śmierci Wadowity jego księgozbiór przeszedł w różne ręce m.in. właśnie do biblioteki Karmelitów na Piasku.

To kolejne potwierdzenie, że Marcin Wadowita zmarł 27 stycznia 1641 roku.

Marcin Campius (Kempka)zwany Wadowitą urodził się w 1567 roku. Był teologiem, profesorem, wicekanclerzem i dziekanem Wydziału Teologii Akademii Krakowskiej. To pierwszy komentator kosmografii Jana Hontera, obrońca idei tolerancji. Uratował od śmierci teologa ariańskiego Fausta Socyna.
Przeszedł liczne szczeble ówczesnej kariery akademika i duchownego – od proboszcza (prepozyta) kościoła św. Floriana na Kleparzu, do godności wicekanclerza Uniwersytetu. Związany był przez prawie pół wieku z Akademią Krakowską.

Ceniono go za wesołe usposobienie, rozległą wiedzę i inteligencję. Doprowadził on bazę uniwersytecką do niebywałego rozkwitu. Jego wiedza, swada polemiczna i niepospolita inteligencja przysparzała mu wielu słuchaczy. Papież Klemens VIII powiedział o nim: Wiedza w nim anielska, głos diabelski, obyczajność wiejska.