Witanowice z sercem i duszą – książka, która napisała się sama

60 osób zgodziło się opowiedzieć o historii swoich rodzin. Tak powstała niezwykła książka, która jest zapisem ostatnich kilkudziesięciu lat życia codziennego Witanowic.

Parafia w Witanowicach obchodzi w tym roku swoje 700 – lecie. Z tej okazji powstała książka, która jest zapisem opowieści świadków historii ostatnich kilkudziesięciu lat. Książka została już wydrukowana i przekazana mieszkańcom podczas uroczystości, która miała miejsce w minioną niedzielę w kościele św. Mikołaja w Witanowicach.

„Parafia Witanowice z sercem i duszą” – to tytuł albumu, który zawiera 47 różnych historii i świadectw mieszkańców Witanowic. Autorkami książki są Renata Skorczyńska i Edyta Bliźnik. Inspiratorem do jej wydania i zebrania opowieści parafian o Witanowicach był ksiądz proboszcz Józef Wróbel.

Inspiracją do stworzenia albumu było zdjęcie schodów, które prowadziły do witanowickiego kościoła, który spłonął w lipcu 1963. Teraz te schody prowadzą do nieba. Czy są jeszcze – pomyślałam – czy żyją ludzie dla których te schody nie są tylko historią, ale ich żywym wspomnieniem? Poczułam, że dzieje się coś ważnego. I trzeba tylko wsłuchać się w ten moment życia, nie pominąć go, nie zatracić.
Z bijącym sercem podzieliłam się tą myślą z Księdzem Proboszczem. Najczęściej wystarczy mała iskierka myśli rzucona w przestrzeń dialogu pomiędzy ludźmi o podobnych wartościach, ideałach i dążeniach, żeby poczuć wspólny powiew intelektualnego wiatru. I już wie się, że nie można zawrócić. Że trzeba to zrobić – opowiada Renata Skorczyńska.

Przy zbieraniu wywiadów autorki założyły sobie, że będą rozmawiać z najstarszymi parafianami, czyli tymi, którzy ukończyli już 80 lat. W ten sposób powstał zapis życia codziennego wioski na przestrzeni drugiej połowy XX – wieku.

Każde zapisane zdanie to prawdziwa historia wspomnień konkretnej osoby żyjącej na terenie wiosek naszej parafii: Babicy, Lgoty, Witanowic i Wyźrału. Każde zdanie naznaczone jest bogactwem przeżyć, które wyryły się i w moim sercu. Wszystkie relacje zapisane są dosłownie. Nie było dokonywanej korekty wypowiedzi, gdyż właśnie ten język, styl wypowiedzi, a nawet gwara dodają większego tła historycznego naszym miejscowościom – opowiada w przedmowie książki Edyta Bliźnik.

Co najważniejsze opowieści ludzi o ich życiu codziennym okazały się nie tylko niezwykłą pamiątką, ale również sposobem na odnalezienie swojego miejsca we wspólnocie, jaką jest wieś, czy parafia.