Do Muzeum Miejskiego w Wadowicach trafił wyjątkowy eksponat – pamiątkowa wędka generała brygady Waleriana Czumy, dowódcy obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku.

Jest to jedyny ocalały po wojnie przedmiot osobistego użytku, należący do generała, co czyni go bezcennym świadectwem historii – informuje Muzeum Miejskie w Wadowicach.

Wędzisko, przeznaczone do połowu ryb na błystkę lub sztuczną muchę, składa się z sześciu segmentów wyposażonych w agatowe przelotki. Można je montować w konfiguracjach o długości dwóch lub trzech metrów. Wykonane zostało techniką klejenia z listewek uzyskanych z elastycznego i wytrzymałego surowca roślinnego – technologii, którą później zastąpiły nowoczesne materiały, takie jak włókna szklane i węglowe.

Po wojnie, za zgodą rodziny generała, wędkę użytkował Andrzej Mieszkowski – jedyna osoba w rodzinie posiadająca umiejętność połowu ryb. Obecnie, dzięki Ireneuszowi Mitalowi z Jaworzna i woli rodziny generała, eksponat ten został przekazany do wadowickiego muzeum.

Walerian Czuma (1890–1962) generał brygady, komendant Straży Granicznej i dowódca obrony Warszawy w 1939 r., urodził się w Niepołomicach. Był jednym z kilkorga dzieci, z których dorosłości, oprócz niego, dożył tylko młodszy brat Władysław. Rodzina generała zamieszkała w Wadowicach na przełomie 1905 i 1906 roku, gdzie bracia rozpoczęli naukę w tutejszym wyższym humanistycznym c.k. Gimnazjum. Rodzina zakupiła majątek rolny przy ulicy Krasińskiego, który do dzisiaj wśród wadowiczan funkcjonuje jako „Czumówka” („Na Czumie”).

Walerian studiował w Wiedniu, a jednocześnie działał w Polskich Drużynach Strzeleckich. Walczył w Legionach Polskich, dowodził kompanią, a później batalionem w II Brygadzie. Latem 1916 r., podczas walk pod Kostiuchnówką został ciężko ranny. Po rekonwalescencji w styczniu 1918 r. wrócił na front jako kapitan, obejmując dowództwo 2 batalionu 3 pułku piechoty Legionów. Po zawarciu traktatu brzeskiego, oficerowie II Brygady postanowili przedrzeć się przez front do wojsk polskich w Rosji. Czuma uczestniczył w bitwie pod Rarańczą, po czym awansował na majora i został wysłany do Moskwy, gdzie organizował polskie oddziały.

W 1918 r. w Ufie rozpoczął formowanie 5 Dywizji Strzelców Polskich, liczącej 12 tys. żołnierzy, podporządkowanej gen. Hallerowi. Walczyła ona u boku „Białych” przeciw bolszewikom, osłaniając ich odwrót. Po klęsce wojsk Kołczaka, w 1920 r. została zmuszona do kapitulacji, a Czuma trafił do niewoli sowieckiej. W 1922 r. powrócił do Polski, a następnie służył w Wilnie i Lwowie, pełniąc funkcje dowódcze. Gdy Niemcy zaatakowali Polskę w 1939 r., stanął na czele obrony Warszawy, organizując opór przy wsparciu prezydenta Starzyńskiego. Podczas walk osobiście dowodził artylerią na Pradze. Po kapitulacji miasta trafił do niemieckiej niewoli, przebywał w kilku oflagach. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Pracował w rolnictwie, a później zamieszkał w ośrodku dla byłych wojskowych w Penrhos. Zmarł w 1962 r. w szpitalu w Penley, a pochowany został we Wrexham. Po czterdziestu dwóch latach prochy oficera zostały, zgodnie z jego życzeniem, sprowadzone do Polski i złożone na Cmentarzu Powązkowskim.

Dzięki mieszkańcom i pasjonatom historii wadowickie Muzeum Miejskie wciąż powiększa swoje zbiory. Zachęcamy wszystkich, którzy posiadają ciekawe pamiątki związane z historią miasta i okolicy, do ich przekazania lub udostępnienia na potrzeby przygotowywanej właśnie ekspozycji poświęconej 700-leciu Wadowic. Każde zdjęcie, dokument, przedmiot codziennego użytku czy osobista pamiątka, stanie się nieocenioną częścią tej wielkiej opowieści. Twórcy wystawy chcą jak najpełniej pokazać bogatą przeszłość miasta – zarówno tę odległą, jak i bliższą współczesności. Każdy przedmiot ma swoją wyjątkową historię, a misją muzeum jest ją zachować i opowiedzieć kolejnym pokoleniom – informuje miejskie muzeum.

:: Fot. 5 Dywizja Piechoty we Lwowie, gen. Walerian Czuma siedzi trzeci od lewej:

Artykuł Muzeum miejskie w Wadowicach dostało wyjątkowy eksponat. Niebawem wystawa pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Pałac Bobrowskich, będący jednym z najcenniejszych zabytków Andrychowa, doczeka się wreszcie kompleksowej renowacji.

Firma ETNA PIOTR JOB będzie miała 18 miesięcy na wykonanie pierwszego etapu prac, które obejmą przede wszystkim zabezpieczenie konstrukcji zabytku. W ramach zadania wykonawca zajmie się osuszeniem, zaizolowaniem i dociepleniem fundamentów, odprowadzeniem wód gruntowych i opadowych, pogłębieniem piwnic oraz wybudowaniem tarasu zewnętrznego ze schodami.

Długo wyczekiwana inwestycja
Renowacja pałacu to projekt, na który Andrychów czekał od lat. Prace miały rozpocząć się jeszcze w poprzedniej kadencji samorządu, jednak zmiany na stanowisku wojewódzkiego konserwatora zabytków w Krakowie uniemożliwiły uzyskanie pozwolenia na budowę.

W efekcie miasto musiało zrezygnować z unijnego dofinansowania w wysokości 13,1 mln zł. Obecnie inwestycja jest finansowana z budżetu miasta oraz środków z Rządowego Funduszu Odbudowy Zabytków, z którego Andrychów otrzymał 2,95 mln zł.

Pałac Bobrowskich to perła Andrychowa
Klasycystyczny pałac, wybudowany w XIX wieku przez rodzinę Bobrowskich na bazie starszej budowli wzniesionej przez Ankwiczów, od lat stanowi wizytówkę miasta. Parterowa, murowana rezydencja na planie podkowy przez dekady pełniła różne funkcje – od siedziby władz po izbę regionalną. W 2011 roku pałac wrócił do prawowitych właścicieli, a dziewięć lat później samorząd odkupił go za 4,25 mln zł, wraz z przyległymi działkami.

Krok w stronę rewitalizacji
Wybór wykonawcy to ważny krok w kierunku przywrócenia pałacowi dawnej świetności. Renowacja nie tylko zabezpieczy zabytek przed dalszą degradacją, ale także otworzy nowe możliwości dla miasta.

Pałac Bobrowskich ma szansę stać się centrum kulturalnym i turystycznym, przyciągającym zarówno mieszkańców, jak i gości z regionu.

Mieszkańcy Andrychowa z niecierpliwością czekają na rozpoczęcie prac. Jak podkreślają władze miasta, renowacja pałacu to inwestycja, która wpisuje się w strategię rozwoju Andrychowa, łączącą dbałość o dziedzictwo kulturowe z nowoczesnymi rozwiązaniami.

Czas pokaże, czy firma ETNA Piotr Job sprosta wyzwaniu i być może pałac Bobrowskich znów stanie się dumą Andrychowa.

Artykuł Andrychów wybrał wykonawcę renowacji zabytkowego pałacu Bobrowskich pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

 To niezwykłe znalezisko, które wzbogaca naszą wiedzę o średniowiecznych narzędziach i uzbrojeniu – mówi Joanna Chowaniak, archeolog z Muzeum Miejskiego w Suchej Beskidzkiej.

Topór, który mierzy 21,5 cm długości i waży 900 gramów, charakteryzuje się smukłym kształtem, wąskim ostrzem i ozdobnym ornamentem. Na jego powierzchni widoczne są wybite punkty, które tworzą wzór przypominający gałązkę z trójkątnymi zakończeniami. Na podstawie analizy kształtu i konstrukcji, eksperci datują znalezisko na okres od 2. połowy XIII do XVI wieku.

Topory tego typu były wszechstronnymi narzędziami. Wykorzystywano je zarówno w pracach ciesielskich, jak i w razie potrzeby jako broń.

Topór został znaleziony przez pana Adama Szkuta w latach 70. XX wieku, ale dopiero w sierpniu ubiegłego roku jego syn, Zbigniew Szkut, zgłosił się do muzeum, aby potwierdzić, czy znalezisko ma wartość archeologiczną. Po dokładnej analizie i konsultacjach z konserwatorem zabytków, topór trafił do zbiorów muzeum.

To ważne, aby takie znaleziska trafiały do odpowiednich instytucji – podkreśla Chowaniak. – Zgodnie z ustawą o ochronie zabytków, przedmioty archeologiczne są własnością Skarbu Państwa i należy je zgłaszać do konserwatora lub najbliższej placówki muzealnej.

Topór można już podziwiać na stałej wystawie archeologicznej „Najstarsze osadnictwo w dolinie Skawy” w Muzeum Miejskim w Suchej Beskidzkiej. To doskonała okazja, aby zobaczyć, jak wyglądało życie w średniowieczu i jakie narzędzia były wówczas używane.

Artykuł Średniowieczny topór odkryty w Jaroszowicach trafił do Muzeum Miejskiego w Suchej Beskidzkiej pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

W niedzielę (9.03), przed południem policjanci zostali powiadomieni przez Straż Muzealną Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau o ujęciu zagranicznego turysty, w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa propagowania nazizmu na terenie byłego niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego i zgłady Auschwitz – Birkenau.

Funkcjonariusze natychmiast udali się do Muzeum gdzie przejęli 17 – letniego obywatela Izraela.

O sprawie została powiadomiona Prokuratura Rejonowa w Oświęcimiu.

W trakcie prowadzonych czynności policjanci Wydziału Kryminalnego zebrali dowody potwierdzające, że nastolatek przebywając na tle bramy z napisem „Arbeit Macht Frei” wykonał gest pozdrowienia hitlerowskiego. Późnym popołudniem na podstawie zebranych dowodów podejrzanemu został przedstawiony zarzut propagowania nazizmu – informuje oświęcimska policja.

Nastolatek przyznał się do zarzucanego mu czynu. Została na niego nałożona kara grzywny.

Za popełnione przestępstwo grozi kara grzywny, kara ograniczenia wolności lub kara pozbawienia wolności do dwóch lat – dodaje policja.

Artykuł „Pozdrawiał” Hitlera pod bramą obozu koncentracyjnego. Nastolatek z Izraela ma problem pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Starożytne początki mierzenia czasu

Zegarki to nie tylko praktyczne narzędzia, ale także elementy biżuterii i wyrazu osobistego stylu – podobnie jak ekskluzywne spinki do mankietów, podkreślające elegancję i dobry gust właściciela. A jak to było w starożytności?

Egipcjanie już ponad 3500 lat temu używali zegarów słonecznych, opartych na cieniach rzucanych przez obeliski. W Chinach i Babilonii stosowano klepsydry wodne, które mierzyły czas za pomocą powolnego wycieku wody przez wąski otwór. Były one używane zarówno w astronomii, jak i w codziennym życiu.
Starożytne cywilizacje stworzyły podwaliny pod współczesne sposoby mierzenia czasu. Choć ich metody były uzależnione od natury – słońca, wody czy ognia – pozwoliły na coraz lepszą organizację życia społecznego i rytmu dnia. To właśnie one zapoczątkowały dążenie człowieka do coraz dokładniejszego kontrolowania czasu, co z czasem doprowadziło do narodzin zegarów mechanicznych.

Narodziny zegarów mechanicznych

Przez długi czas zegary były monumentalnymi konstrukcjami umieszczanymi na wieżach kościelnych lub ratuszowych. W średniowieczu rozwój zegarów mechanicznych przyspieszył – pojawiły się pierwsze mechanizmy sprężynowe, a także skomplikowane zegary astronomiczne, które zdobiły katedry i place miast.
XVI wiek przyniósł pierwsze zegarki kieszonkowe, które były symbolem bogactwa i precyzji. To właśnie w tym okresie zegarmistrzowie, tacy jak Peter Henlein z Norymbergi, zaczęli tworzyć przenośne mechanizmy zegarowe, które mogły towarzyszyć właścicielom na co dzień. Ich posiadanie było przywilejem arystokracji i zamożnych mieszczan. Wraz z modą na luksusowe zegarki stały się oznaką wysokiego statusu społecznego.

W XVIII wieku zegarmistrzowie zaczęli stosować bardziej precyzyjne mechanizmy balansowe, co pozwoliło na dokładniejsze odmierzanie czasu. W XIX wieku, dzięki rewolucji przemysłowej, zegarki kieszonkowe stały się bardziej dostępne dla klasy średniej.

Rozwój zegarków naręcznych po dziś dzień

Początkowo zegarki naręczne były noszone głównie przez kobiety jako biżuteria. Jednak w czasie I wojny światowej żołnierze zaczęli używać zegarków na nadgarstek, gdyż były wygodniejsze niż modele kieszonkowe. Wkrótce po wojnie luksusowe zegarki naręczne stały się standardem zarówno w modzie męskiej, jak i damskiej. Marki takie jak Rolex czy Omega zaczęły wprowadzać wodoszczelne i automatyczne mechanizmy, co zwiększało ich praktyczność i trwałość w trakcie wykonywania codziennych obowiązków.
Obecnie rynek zegarków to połączenie tradycji i nowoczesności. Z jednej strony mamy luksusowe zegarki mechaniczne, których precyzyjne wykonanie i klasyczny design wciąż zachwycają koneserów. Z drugiej strony dynamicznie rozwija się segment smartwatchy, łączących funkcjonalność technologii z eleganckim wyglądem.

ARTYKUŁ SPONSOROWANY

Artykuł Od kiedy nosimy zegarki? Historia akcesorium pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Delegacja miasta na czele z burmistrzem Bartoszem Kalińskim, w towarzystwie kombatantów, harcerzy ZHP, pocztów sztandarowych z wadowickich szkół, złożyła w piątek 14 lutego okolicznościowe wieńce pod tablicą pamiątkową wmurowaną w ścianę głównej fasady bazyliki Ofiarowania NMP.

To tutaj znajduje się tablica upamiętniająca żołnierzy 12 Pułku Piechoty Armii Krajowej.

Dzisiaj szczególnie pamiętajmy nie tylko o miłości do najbliższych, ale również do naszej Ojczyzny, jej historii i Bohaterów.  Dokładnie 14 lutego mija 83. rocznica powstania Armii Krajowej – jednej z największych podziemnych armii w historii świata – napisał na Facebooku w piątek burmistrz Bartosz Kaliński.

Przed II wojną światową 12 pułk piechoty stacjonował w Wadowicach, a podczas niemieckiej okupacji miasta jego żołnierze zawiązali ruch oporu skupiony w szeregach Armii Krajowej. Żołnierze zachwali wówczas tradycję pułkową 12 pp. Wielu z nich poległo podczas walk partyzanckich w latach 1943-45.

Nowe święto państwowe zostało oficjalnie ustanowione dopiero kilka dni temu. Stąd jego obchody nie są jeszcze powszechne. Wadowice są jednym z pierwszych miast w Polsce, które włączyło to święto do swojego kalendarza.

Ustawę o ustanowieniu nowego święta państwowego uchwalił w styczniu Sejm RP. Prezydent Andrzej Duda podpisał ją 6 lutego i od tego dnia obowiązuje.

To święto jest istotne. Obejmuje całe spektrum oraz oddaje szacunek wszystkim uczestnikom tamtej walki” – zaznaczył prezydent. Wskazał, że upamiętnia żołnierzy Armii Krajowej, którzy „w konspiracji pod okupacją niemiecką walczyli o odzyskanie niepodległości, o wolną i suwerenną Polskę” – powiedział Andzej Duda.

Prezydent Duda przypomniał również, że AK była największą podziemną armią w Europie w czasie II wojny światowej.

Była także elementem całej podziemnej struktury Polskiego Państwa Podziemnego – dodał.

 Ustawa nawiązuje do wydarzeń historycznych związanych z Armią Krajową.

14 lutego 1942 r. premier RP gen. Władysław Sikorski wydał rozkaz przekształcenia Związku Walki Zbrojnej w Armię Krajową. AK była konspiracyjną organizacją wojskową stanowiącą integralną część Sił Zbrojnych RP. Podlegała Naczelnemu Wodzowi i Rządowi Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. W zamierzeniach rządu miała być organizacją ogólnonarodową, ponadpartyjną, a jej Komendant Główny – jedynym, upełnomocnionym przez rząd dowódcą krajowej siły zbrojnej. Głównym zadaniem AK było prowadzenie walki o odzyskanie niepodległości przez organizowanie i prowadzenie samoobrony oraz przygotowanie armii podziemnej na okres powstania powszechnego, które miało wybuchnąć na ziemiach polskich w okresie militarnego załamania Niemiec.

Artykuł Wadowice jako jedno z niewielu miast w Polsce upamiętniły nowe święto państwowe pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Bartosz Kaliński powołała społeczną komisję historyczną.

Komisja, w skład której wchodzą specjaliści w zakresie wszystkich epok historycznych, trudniący się m.in. badaniem dziejów Ziemi Wadowickiej i całego naszego regionu, będzie merytorycznym wsparciem dla Burmistrza Wadowic w kwestiach związanych z szeroko pojętą ochroną i promocją dziedzictwa historycznego Ziemi Wadowickiej szczególnie w ujęciu obchodów 700-lecia Wadowic – przekazał Urząd Miasta w Wadowicach.

W skład komisji weszli: dr Dorota Żurek – Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej, Joanna Pytlowska – Bajak – Kierownik Muzeum Miejskiego w Wadowicach, dr hab. prof. Konrad Meus – Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej, dr hab. prof. Tomasz Graff – Uniwersytet Papieski Jana Pawła II, dr hab. prof. UJ Krzysztof Koźbiał – Uniwersytet Jagielloński, dr hab. prof. Sławomir Dryja – Uniwersytet Papieski Jana Pawła II, dr Marcin Witkowski. Przewodniczącym komisji został Konrad Meus.

W pierwszej kolejności działalność komisji ma się skupić na obchodach 700-lecia historii miasta, które przypadają na lata 2025-2027.

Pierwszy raz nazwa miasta została zapisana w spisie świętopietrza z XIV w. jako Wadowicze. Dokument biskupstwa krakowskiego pochodzi z 1326, ale dotyczy sytuacji z roku 1325. Są w nim wymienione wszystkie kościoły w diecezji krakowskiej i jest też wśród nich kościół w Wadowicach jako filia parafialna kościoła z Mucharza. Kolejna wzmianka o mieście pochodzi z 27 lutego 1327, kiedy to w akcie hołdu lennego złożonego królowi czeskiemu Janowi Luksemburskiemu przez księcia oświęcimskiego Jana I Scholastyka wymienione są miasta i miasteczka, w tym miasteczko (oppidum) Wadowicze.

Artykuł Wadowice mają swoją komisję historyczną. Czym się będzie zajmować? pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Słowo wigilia pochodzi od łacińskiego vigiliare oznaczającego czuwanie. Początkowo wigilię celebrowano przed uroczystościami chrześcijańskimi. Wyznawcy Chrystusa gromadzili się wieczorem przed dniem świątecznym, aby dzięki czuwanie, któremu towarzyszy modlitwa i śpiew przygotować się na obchody uroczystości.

Po liturgiach gromadzono się na wspólnym posiłku nazywanym z greckiego agape, będącym wyrazem braterskiej miłości między ludźmi. Do tej starochrześcijańskiej tradycji nawiązuje wieczerza wigilijna.

W Polsce Wigilia zyskała popularność w XVIII w., a w XX w. stała się powszechną tradycją.

Tego dnia pod obrus na stole kładziono siano na pamiątkę narodzenia się Chrystusa w stajence betlejemskiej i położenia go w żłóbku na sianie. Poza tym stawiano osobne nakrycia dla członków rodziny zmarłych w mijającym roku czy gościa, który może się niespodziewanie pojawić.

To dodatkowe nakrycie na stole może być okazją do refleksji, na ile jestem otwarty na współmałżonka, sąsiada, uchodźcę, na ich potrzeby, pragnienia – powiedział przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Tadeusz Wojda.

Zaznaczył, że celebrowanie Wigilii może przyczynić się do odnowienia relacji.

Nie można wykluczyć, że dzielenie się opłatkiem, któremu towarzyszy składanie sobie życzeń, będzie dla osób, które od dawana ze sobą nie rozmawiały, nosząc w sercu urazy czy rany – pierwszym krokiem na drodze do przebaczenia i pojednania. Oczywiście, może się zdarzyć, że druga strona pozostanie zamknięta, nie przyjmując naszej otwartości. Myślę jednak, że na gest przebaczenia, każdy reaguje pozytywnie – powiedział abp Wojda.

Zgodnie z tradycją wieczerzę wigilijną rozpoczyna się wraz z pojawieniem się na niebie pierwszej gwiazdy. Kolację poprzedza modlitwa i czytanie Ewangelii o narodzeniu Jezusa, którą prowadzi głowa rodziny, oraz zwyczaj dzielenia się opłatkiem, który symboliką nawiązuje do obecności Jezusa w sakramencie Eucharystii.

Zgodnie z tradycją na stole tego wieczoru powinno znaleźć się dwanaście dań, a każdy z uczestników wieczerzy powinien skosztować każdego z nich, aby zapewnić sobie pomyślność w nadchodzącym roku.

Podobnie jak w naszym kraju Wigilię wśród katolików łacińskich obchodzi się także na Litwie, na Białorusi, na Ukrainie, w Czechach i na Słowacji. Poza terenami dawnej Rzeczypospolitej nieznany jest zwyczaj łamania się opłatkiem.

Wigilii Bożego Narodzenia towarzyszy obdarowywanie się prezentami składanymi pod choinką. Choinka jest chrześcijańskim symbolem drzewa rajskiego, a także symbolem Chrystusa nazywanego w Biblii Drzewem Życia. Ozdabianie jej świecami lub lampkami elektrycznymi nawiązuje z kolei do określenia Syna Bożego w Ewangelii Światłością Świata. Dla upamiętnienia narodzenia Jezusa w Betlejem pod choinką ustawia się symboliczny żłóbek.

Zgodnie z decyzją Kongregacji Nauki Wiary z 2003 r., w Wigilię Bożego Narodzenia nie obowiązuje post. Biskupi polscy zachęcają jednak wiernych do dochowania wierności wieloletniej tradycji.

Formalnie post 24 grudnia obowiązuje katolików tylko wówczas, gdy przypada w piątek.

 W wielu domach po kolacji wigilijnej kultywuje się również tradycję śpiewania kolęd. O północy 24 grudnia we wszystkich kościołach w Polsce zostaną odprawione uroczyste msze, tzw. pasterki. Nazwa pochodzi od pasterzy, którzy pierwsi przyszli oddać pokłon nowonarodzonemu Jezusowi. Liturgia przynależy już do uroczystości Narodzenia Pańskiego. Oznacza to, że katolicy uczestniczący w pasterce nie muszą 25 grudnia iść ponownie na mszę świętą.

Artykuł Wigilia w Polsce od XVIII wieku, ale tradycją stała się dopiero w XX wieku pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Nowiny Andrychowskie zainteresowały się instalacją, która powstała w andrychowskim parku, po tym jak do lokalnego radia zadzwonił oburzony słuchacz.

Chciał uzyskać informację, czy Gmina Andrychów wyraziła zgodę na tę ekspozycję i wyraził opinię, że w momencie trwającej inwazji Rosji na Ukrainę, takie manifestacje nie są potrzebne. – informuję Nowiny.

Na tabliczce, która została umieszczona przy jednym z klombów, zawarto napis, że tablica ma upamiętniać Polaków „bestialsko pomordowanych przez ukraińskich nacjonalistów” w czasie drugiej wojny światowej.

Tabliczka znajduje się na gruncie miejskim, toteż jej instalacja potrzebuje zgody tutejszego urzędu.

Wiadomo także, iż nikt nie wystąpił o zgodę na taką formę upamiętnienie historycznych wydarzeń. Z tego powodu w najbliższym czasie instalacja zostanie usunięta i zabezpieczona. Jej twórca/twórcy będą mogli ją odebrać w siedzibie andrychowskiej Straży Miejskiej – czytamy w Nowinach Andrychowskich.

Jak dodają w miejskim medium, aby uzyskać zgodę na umieszczenie jakiejkolwiek tablicy, pomnika czy napisu w przestrzeni publicznej, należy o nią wystąpić do właściwego organu, w tym przypadku do Urzędu Miejskiego w Andrychowie. Treść i forma upamiętnienia kierowane są do konsultacji historycznej z Instytutem Pamięci Narodowej. Ostateczną decyzję podejmuje burmistrz.

Artykuł Ktoś samowolnie chciał uczcić „pomordowanych Polaków”. Tablica zniknie z miejskiego klombu pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

1 grudnia roku minęło 25 lat od wpisu kalwaryjskiego sanktuarium na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Kalwaria Zebrzydowska: manierystyczny zespół architektoniczno-krajobrazowy oraz park pielgrzymkowy, którego początki sięgają pierwszej połowy XVII wieku, został przyjęty jednogłośnie – przypomniał rzecznik prasowy sanktuariium o. Tarsycjusza Bukowski.

Jak dodał, uroczyste obchody jubileuszowe zaplanowano w poniedziałek, 2 grudnia w sanktuarium. Jubileusz Zainaugurowała je przed południem sesja naukowa.

Jak ważna to rola i jak niespodziewanie wielkie i obfite może rodzić owoce to miejsce, pokazuje osoba Karola Wojtyły, Jana Pawła II. Niewątpliwie pierwszej i najważniejszej postaci w historii Rzeczypospolitej, ale także jednej z najważniejszych postaci w historii Europy, świata i Kościoła, o czym często zapominamy. Był tym, który wyniósł polską kulturę, wpisaną w Jego osobistą kulturę, na najwyższy piedestał, i pokazał, jak wiele ma ona do zaoferowania światu i jak wspaniale mocą miłości potrafi zwyciężać – mówił podczas sesji naukowej prof. Zbigniew Mirek, który w poniedziałek wygłosił referat pt. „Tożsamość Kalwaryjskich Dróżek. Refleksja na 25 lecie wpisu na światową listę zabytków UNESCO”.

Po południu zaplanowano poświęcenie przez metropolitę krakowskiego abp. Marka Jędraszewskiego kalwaryjskiego Centrum Dziedzictwa i Dialogu z wystawą stałą „Wiara i sztuka”.

Prowadzi ono działalność edukacyjną i kulturową. Znajduje się w wyremontowanych budynkach przed kalwaryjską bazyliką – oznajmił duchowny.

Wieczorem uroczystości zwieńczy msza św., którą odprawi abp Jędraszewski.

Manierystyczny zespół architektoniczno-krajobrazowy oraz park pielgrzymkowy został wpisany na listę podczas sesji Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO w Marrakeszu 1 grudnia 1999 roku. Kryterium decydujące o wpisie obiektu mówiło o integralności naturalnego krajobrazu, który został wykorzystany do kultu Męki Pańskiej i Najświętszej Maryi Panny w formie alei i kaplic. Piękno krajobrazu i architektury łączy się w Kalwarii Zebrzydowskiej harmonijnie z walorami duchowymi.

Sanktuarium powstało na początku XVII wieku z inicjatywy Mikołaja Zebrzydowskiego, który przekazał opiekę nad miejscem bernardynom. Klasztor i kościół zostały wzniesione w latach 1604-1609. Wokół świątyni wybudowano Dróżki, które przypominają kompozycją miejsca święte w Jerozolimie.

Sanktuarium jest jednym z największych miejsc kultu Męki Pańskiej oraz Matki Bożej. W 2023 roku przyjechało tam ponad 1,6 mln osób. W przeszłości do Kalwarii Zebrzydowskiej pielgrzymowali papieże Jan Paweł II oraz Benedykt XVI.

Artykuł Wielkie święto w Kalwarii Zebrzydowskiej. Ćwierćwiecze na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Konrad Meus, Tomasz Graff, Dorota Żurek oraz Sławomir Dyraj – współautorzy pierwszego tomu monografii Wadowice – Dzieje Miasta gościli w czwartek wieczorem na otwartym spotkaniu w auli Dworca – PKP – Sowa w Wadowicach.

Spotkanie prowadzone przez burmistrza Bartosza Kalińskiego i dyrektora WCK Piotra Wyrobca poświęcone było premierze publikacji poświęconej historii miasta. Na spotkaniu pojawiło się dużo mieszkańców zainteresowanych nie tylko publikacją, ale również projektem wydawniczym, który powstaje z okazji 700 – lecia miasta.

Co ciekawe nie do końca rozstrzygnięto, którą datę należy przyjąć za początek istnienia Wadowic.

Jak przyznała historyk mediewista Dorota Żurek, w źródłach Wadowice pojawiają się już w 1325 roku w spisach dziesięciny kościelnej, a także w 1327 roku jako miasto wchodzące w skład lenna Królestwa Czech. Pierwsze sto lat istnienia Wadowic to zresztą dwie nazwy. Polska jako Wadowice i niemiecka Frawenstatt, co miałoby być związane z osadnictwem niemieckojęzycznej ludności w XIV wieku.

Podczas spotkania redaktorzy monografii Konrad Meus, Tomasz Graff, zapowiedzieli, że kolejny tom dziejów ukaże się w przyszłym roku.

Czterotomową monografię wydaje Księgarnia Akademicka z Krakowa, a jego redakcją zajęli się historycy Tomasz Graff i Konrad Meus.

Pierwszy z czterech tomów wadowickiej monografii został wydrukowany w nakładzie 1000 sztuk. Można go kupić w lokalnych księgarniach za cenę 70 zł.

Pierwszy tom wadowickiej monografii nosi tytuł: „Wadowice. Dzieje miasta. Tom 1: Pod rządami książąt oświęcimskich i zatorskich”. Książka składa się z dwóch części, w których pierwsza traktuje o spojrzeniu interdyscyplinarnym na początki historii regionu, a druga skupia się na czasach średniowiecza w Wadowicach. Historycy badali nie tylko początki powstania miasta, ale i życie społeczne i gospodarcze pierwszego miasta nad Skawą.

W książce uwzględniono też ciekawostki  takie jak historię księżnej Agnieszki z dynastii książąt zatorskich Piastów, która żyła na przełomie XV/XVI wieku i spoczęła w kościele parafialnym.

Autorami pierwszej części monografii są Karol Witkowski, Sławomir Dryja, Marcin Starzyński, Mirosław Płonka, Dorota Żurek i Tomasz Graff.

Pierwszy tom monografii, który oddajemy do rąk Czytelników, zawiera wiele nowych ustaleń dotyczących środowiska geograficznego, archeologii, materialnego dziedzictwa kulturowego oraz historii miasta i gminy Wadowice (czy też szerzej – regionu wadowickiego). Redaktorzy i Autorzy żywią głęboką nadzieję, że stanie się on inspiracją dla innych badaczy do kontynuowania poszukiwań w tym zakresie ,jak również zainteresuje każdego miłośnika historii Wadowic i ziemi wadowickiej – napisali w przedmowie Tomasz Graff i Konrad Meus.

Przygotowanie czterotomowej zlecił historykom wadowicki ratusz. Miasto podpisało z nimi kontrakt na przygotowanie publikacji. Na opracowanie własnych dziejów Wadowice wydadzą 275 tys. złotych.

Grupa dziesięciu historyków i tłumacz, prowadząc badania w archiwach, ma zająć się opracowaniem i wydaniem historii miasta. Całość będzie gotowa w 2027 roku, kiedy to Wadowice będą obchodziły swoje 700-lecie. Prace nad wydawnictwem trwają od roku.

Kolejne tomy monografii Wadowic będą ukazywać się co roku, a ostatni wyjdzie w 2027 roku – czyli dokładnie 700 lat od pierwszej historycznie potwierdzonej wzmianki o Wadowicach – poinformował burmistrz Wadowic.

Historia Wadowic wciąż  kryje wiele tajemnic i wiele jest jeszcze rzeczy, o których nie wiemy. W ostatnich latach rośnie liczba osób zainteresowanych lokalną przeszłością. Świadczą o tym  liczne publikacje dotyczące przeszłości, wykłady historyków, spotkania z mieszkańcami poświęcone dawnym wydarzeniom.

Artykuł Duże zainteresowanie historią Wadowic. Pierwszy tom monografii już w sprzedaży pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Choć premiera książki odbędzie się w czwartek,, to już można kupować wydawnictwo w lokalnych księgarniach. W popularnej w Wadowicach księgarni Ex Libris monografię można kupić za 70 zł. Nakład pierwszego tomu monografii to 1000 sztuk.

Pierwszy tom wadowickiej monografii nosi tytuł: „Wadowice. Dzieje miasta. Tom 1: Pod rządami książąt oświęcimskich i zatorskich”. Książka składa się z dwóch części, w których pierwsza traktuje o spojrzeniu interdyscyplinarnym na początki historii regionu, a druga skupia się na czasach średniowiecza w Wadowicach. Historycy badali nie tylko początki powstania miasta, ale i życie społeczne i gospodarcze pierwszego miasta nad Skawą.

W książce uwzględniono też ciekawostki  takie jak historię księżnej Agnieszki z dynastii książąt zatorskich Piastów, która żyła w XV/XVI wieku i spoczęła w kościele parafialnym.

Autorami pierwszej części monografii są Karol Witkowski, Sławomir Dryja, Marcin Starzyński, Mirosław Płonka, Dorota Żurek i Tomasz Graff.

Pierwszy tom monografii, który oddajemy do rąk Czytelników, zawiera wiele nowych ustaleń dotyczących środowiska geograficznego, archeologii, materialnego dziedzictwa kulturowego oraz historii miasta i gminy Wadowice (czy też szerzej – regionu wadowickiego). Redaktorzy i Autorzy żywią głęboką nadzieję, że stanie się on inspiracją dla innych badaczy do kontynuowania poszukiwań w tym zakresie ,jak również zainteresuje każdego miłośnika historii Wadowic i ziemi wadowickiej – napisali w przedmowie redaktorzy wydania Tomasz Graff i Konrad Meus.

Przygotowanie czterotomowej zlecił historykom wadowicki ratusz. Miasto podpisało z nimi kontrakt na przygotowanie publikacji. Na opracowanie własnych dziejów Wadowice wydadzą 275 tys. złotych.

Grupa dziesięciu historyków i tłumacz, prowadząc badania w archiwach, ma zająć się opracowaniem i wydaniem historii miasta. Całość będzie gotowa w 2027 roku, kiedy to Wadowice będą obchodziły swoje 700-lecie. Prace nad wydawnictwem trwają od roku.

Kolejne tomy monografii Wadowic będą ukazywać się co roku, a ostatni wyjdzie w 2027 roku – czyli dokładnie 700 lat od pierwszej historycznie potwierdzonej wzmianki o Wadowicach – poinformował burmistrz Wadowic Bartosz Kaliński.

Historia Wadowic wciąż  kryje wiele tajemnic i wiele jest jeszcze rzeczy, o których nie wiemy. W ostatnich latach rośnie liczba osób zainteresowanych lokalną przeszłością. Świadczą o tym  liczne publikacje dotyczące przeszłości, wykłady historyków, spotkania z mieszkańcami poświęcone dawnym wydarzeniom.

Promocja pierwszego tomu monografii odbędzie się w czwartek, 28 listopada w budynku Stacji Kultury ul. Marszałka Piłsudskiego 10 w Wadowicach o godzinie 17:00.

Artykuł Książka o historii Wadowic już w sprzedaży. Ile trzeba zapłacić? pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Równo 10 lat temu, bo 27 listopada 2014 roku w Skawcach przeprowadzono akcję wysadzenia mostu kolejowego nad rzeką Skawa. To tutaj za kilka lat miało funkcjonować Jezioro Mucharskie. W tamtych latach ciągle zastanawiano się, kiedy zakończy się kilkudziesięcioletni okres budowy zbiornika. Demontaż mostu miał być niejako potwierdzeniem, że jest już bliżej niż dalej.

W 2014 roku nową linię kolejową przeniesiono na prawy brzeg Skawy. Trzeba tutaj wspomnieć, że w międzyczasie w Tarnawie Dolnej i w Dąbrówce wybudowano nowe mosty – dwa kolejowe i jeden drogowy, a najbliższy Gminy Mucharz przystanek kolejowy powstał w Zembrzycach. W tamtym czasie z dawnej linii, na „dnie jeziora” pozostał do rozbiórki jeszcze most kolejowy w Zagórzu, pełniący rolę drogowego.Tę przeprawę zdemontowano w 2016 roku.

Nie można przejść obojętnie obok pięknej historii mostu kolejowego w Skawcach. Po uruchomieniu w XIX wieku linii kolejowej Skawce stały się ważnym węzłem kolejowym na trasie Trzebinia – Sucha Beskidzka. Krzyżowały się tutaj szlaki ze Śląska i Krakowa w kierunku Chabówki i Zakopanego. Koncesję na budowę linii kolejowej z Trzebini przez Wadowice, Mucharz do Skawiec otrzymał Juliusz Siegler z Eberswaldu.

W 1897 r. rozpoczęto prace. Linię budowali robotnicy niemieccy i włoscy oraz miejscowa ludność. 15 sierpnia 1899 r. Towarzystwo Akcyjne Kolei Lokalnej Trzebinia – Skawce oddało ją do użytku. Przystanki kolejowe powstały w Mucharzu (1899 r.), Zagórzu (1904 r.), Gorzeniu (po I wojnie), Czartaku (1948 r.). Stacja Skawce istniała od 1884 r. jako stacja linii Skawina – Sucha.

Linia z Wadowic przestała istnieć w 1988 r., kiedy rozpoczynano prace przy budowie zbiornika wodnego w Świnnej Porębie.

Stacja Skawce (od 1884 r.) położona blisko Skawy oblegana była szczególnie w okresie letnim przez miłośników wodnych kąpieli. W okresie II wojny budynek pełnił funkcję strażnicy na przebiegającej tutaj na rzece Skawie granicy między Generalną Gubernią a III Rzeszą. Po wojnie mieścił się w nim posterunek milicji, sklep oraz restauracja „Leskowiec”, popularnie zwana „Na szpicu”. Pobliski most kolejowy w 1944 r. stał się celem ataku oddziału partyzanckiego. W nocy z 29 na 30 grudnia 1944 r. dziewięcioosobowy pluton Armii Krajowej „Kurniawa” pod dowództwem por. sap. inż. Tadeusza Studzińskiego („Jędrzejewski”) i sowiecki oddział partyzancki przeprowadziły na niego akcję dywersyjną.

Partyzanci ponad stu kilogramami trotylu wysadzili trzyprzęsłowy most na Skawie, skutecznie zatrzymując ruch kolejowy na linii Skawina-Sucha na 18 dni. Dla upamiętnienia tego wydarzenia 29 kwietnia 1984 r. została odsłonięta przez por. Tadeusza Studzińskiego tablica, pierwotnie umieszczona na budynku stacji kolejowej w Skawcach. Obecnie usytuowana jest na nowym skawieckim osiedlu, tuż obok bloku komunalnego.

Informacje o moście: Robert Kadela

Artykuł Równo 10 lat temu w Skawcach wysadzono most kolejowy. Kawał historii pod wodą jeziora pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Paweł Sawicki from the institution’s press office announced on Tuesday that the website of the ofiary.auschwitz.org currently contains data of 1187 transports and over 265.7 thousand people. The information was compiled based on about 1 million entries from documents.

According to the museum director Piotr Cywiński, „regaining and showing the identity of specific Auschwitz victims is an extremely important part of our mission”.

The SS stripped the victims of their humanity, but also – by destroying evidence of the crimes – aimed to erase their identity. For the camp authorities, the victims were just numbers. For us, each of these individuals has their own name, face, and story. The victims.auschwitz.org website is much more than just a research tool. It is a memorial built step by step to honor the memory of the victims of Auschwitz, which not only allows us to see individual people, but also – by presenting the system of transports – shows the horrific scale of the terror system of Nazi Germany,-  he said.

Deputy director of the museum Rafał Pióro emphasized that the new website is the result of years of work by a team of archivists and historians.

One of our common missions is to preserve the memory of all those deported and imprisoned in the Auschwitz camp, which is why, apart from researching archival documents, it is so important to make them available. I hope that it will be useful not only to researchers, but also to everyone who wants to learn and tell about the tragic fate of people in Auschwitz, – he noted.

Ewa Bazan from the analysis and archival information section of the Auschwitz institution pointed out that the list of victims available on the website has now been enriched with a chronology of transports to Auschwitz.

In the individual record of each transport, there is information such as the number of people deported, the range of numbers issued to men and women, and in the case of Jewish transports, the number of people murdered in gas chambers immediately after the selection,- she explained.

Individual transports are linked to the names and surnames of prisoners, according to the ranges assigned during the registration of camp numbers. This allows for the attribution of information about a specific person to the appropriate transport.

Data about individual transports are also presented in the form of an interactive map.

According to the head of the analysis and archival information section Krzysztof Antończyk, the available information is not yet complete, and the process of completing it will take several more years.

The tool is already advanced enough that we have decided to make it public in its current form, he said.

Germans established the Auschwitz camp in 1940 to imprison Poles. Auschwitz II-Birkenau was created two years later. It became a place of extermination of Jews. A network of sub-camps operated in the camp complex. In Auschwitz, the Germans murdered at least 1.1 million people, mainly Jews. Out of approximately 140-150 thousand Poles deported to the camp, almost half of them died. Romas, Soviet prisoners of war, and people of other nationalities also perished in Auschwitz.

Artykuł Auschwitz Museum launches website with information about Camp Victims pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Paweł Sawicki z biura prasowego placówki poinformował we wtorek, że na stronie ofiary.auschwitz.org w tej chwili znajdują się dane o 1187 transportach oraz ponad 265,7 tys. osób. Informacje zostały opracowane na podstawie około 1 mln wpisów z dokumentów.

Zdaniem dyrektora muzeum Piotra Cywińskiego, „odzyskiwanie i pokazywanie tożsamości konkretnych ofiar Auschwitz to niezwykle ważna część misji”.

Esesmani odzierali ofiary z człowieczeństwa, ale też – niszcząc dowody zbrodni – dążyli do zatarcia ich tożsamości. Dla władz obozowych ofiary były tylko numerami. Dla nas każda z tych osób ma swoje imię, twarz i historię. Strona ofiary.auschwitz.org to coś znacznie więcej niż tylko narzędzie badawcze. Tak naprawdę to budowany krok po kroku pomnik pamięci ofiar Auschwitz, który nie tylko pozwala zobaczyć poszczególne osoby, ale też – poprzez ukazanie systemu transportów – zobrazować potworną skalę systemu terroru nazistowskich Niemiec – powiedział.

Zastępca dyrektora muzeum Rafał Pióro podkreślił, że nowa strona jest efektem wieloletniej pracy zespołu archiwistów i historyków.

Częścią naszej wspólnej misji jest zachowanie pamięci o wszystkich deportowanych i więzionych w obozie Auschwitz, dlatego poza badaniem archiwalnych dokumentów tak ważne jest ich udostępnianie. Mam ogromną nadzieję, że będzie ono służyć nie tylko badaczom, ale także wszystkim, którzy chcą poznawać i opowiadać o tragicznych losach ludzi w Auschwitz – zaznaczył.

Ewa Bazan z sekcji analiz i informacji archiwalnej oświęcimskiej placówki wskazała, że dostępny do tej pory na stronie internetowej wykaz ofiar został obecnie wzbogacony o chronologię transportów do Auschwitz.

W pojedynczej metryce transportu znajdują się: liczba osób deportowanych, zakres numerów wydawanych mężczyznom i kobietom, a w przypadku transportów Żydów także liczbę osób zamordowanych w komorach gazowych bezpośrednio po selekcji – wyjaśniła.

Poszczególne transporty połączono z imionami i nazwiskami więźniów według zakresów wydanych podczas rejestracji numerów obozowych. Dzięki temu można przypisać dane dotyczące konkretnej osoby do odpowiedniego transportu.

Dane dotyczące poszczególnych transportów przedstawiane są także w formie interaktywnej mapy.

Według szefa sekcji analiz i informacji archiwalnej Krzysztofa Antończyka, dostępne dane nie są jeszcze kompletne, a proces ich uzupełniania potrwa kolejne lata.

Narzędzie jest już na tyle zaawansowane, że zdecydowaliśmy się na jego upublicznienie w obecnej formie – powiedział.

Niemcy założyli obóz Auschwitz w 1940 roku, aby więzić w nim Polaków. Auschwitz II-Birkenau powstał dwa lata później. Stał się miejscem zagłady Żydów.

W kompleksie obozowym funkcjonowała sieć podobozów. W Auschwitz Niemcy zgładzili co najmniej 1,1 mln ludzi, głównie Żydów. Spośród około 140-150 tys. deportowanych do obozu Polaków śmierć poniosła niemal połowa. W Auschwitz ginęli także Romowie, jeńcy sowieccy i osoby innej narodowości.

Artykuł Ponad milion wpisów o ofiarach obozu. Muzeum Auschwitz udostępniło stronę internetową pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

To pierwszy z czterech tomów monografii Wadowic opracowanej na zlecenie gminy Wadowice z okazji 700-lecia miasta pod redakcją dr hab. prof. UKEN Konrada Meusa oraz dr hab. prof. UPJPII Tomasza Graffa.

Premiera odbędzie się w czwartek, 28 listopada 2024 roku w budynku Stacji Kultury ul. Marszałka Piłsudskiego 10 w Wadowicach o godzinie 17:00. Promocja książki to doskonała okazja, aby przybliżyć bogatą, choć wciąż pełną tajemnic, historię Wadowic, zakupić książkę w promocyjnej cenie i zdobyć autografy.

Mamy wydrukowany pierwszy z czterech tomów wadowickiej monografii w nakładzie 1000 sztuk. Pozycja zatytułowana „Pod rządami książąt oświęcimskich i zatorskich” koncentruje się na zagadnieniach związanych z najstarszymi dziejami miasta i regionu. Już teraz gorąco  zapraszam na promocję tej książki 28 listopada na Stacji Kultury obok SOWA Wadowice (Dworzec PKP). W ostatnim tygodniu listopada rozpocznie się też jej sprzedaż, za którą odpowiada Wadowickie Centrum Kultury i Muzeum Miejskie w Wadowicach. Wydanie książki zlecone i sfinansowane jest przez Gminę Wadowice, a powstaje ona pod redakcją Tomasza Graffa i Konrada Meusa – poinformował burmistrz Bartosz Kaliński.

Pierwszy tom wadowickiej monografii nosi tytuł: „Wadowice. Dzieje miasta. Tom 1: Pod rządami książąt oświęcimskich i zatorskich”. Książka składa się z dwóch części, w których pierwsza traktuje o spojrzeniu interdyscyplinarnym na początki historii regionu, a druga skupia się na czasach średniowiecza w Wadowicach. Historycy badali nie tylko początki powstania miasta, ale i życie społeczne i gospodarcze pierwszego miasta nad Skawą.

W książce uwzględniono też ciekawostki  takie jak historię księżnej Agnieszki z dynastii książąt zatorskich Piastów, która żyła w XV/XVI wieku i spoczęła w kościele parafialnym.

Autorami pierwszej części monografii są Karol Witkowski, Sławomir Dryja, Marcin Starzyński, Mirosław Płonka, Dorota Żurek i Tomasz Graff.

Pierwszy tom monografii, który oddajemy do rąk Czytelników, zawiera wiele nowych ustaleń dotyczących środowiska geograficznego, archeologii, materialnego dziedzictwa kulturowego oraz historii miasta i gminy Wadowice (czy też szerzej – regionu wadowickiego). Redaktorzy i Autorzy żywią głęboką nadzieję, że stanie się on inspiracją dla innych badaczy do kontynuowania poszukiwań w tym zakresie ,jak również zainteresuje każdego miłośnika historii Wadowic i ziemi wadowickiej – napisali w przedmowie Tomasz Graff i Konrad Meus.

Przygotowanie czterotomowej zlecił historykom wadowicki ratusz. Miasto podpisało z nimi kontrakt na przygotowanie publikacji. Na opracowanie własnych dziejów Wadowice wydadzą 275 tys. złotych.

Grupa dziesięciu historyków i tłumacz, prowadząc badania w archiwach, ma zająć się opracowaniem i wydaniem historii miasta. Całość będzie gotowa w 2027 roku, kiedy to Wadowice będą obchodziły swoje 700-lecie. Prace nad wydawnictwem trwają od roku.

Kolejne tomy monografii Wadowic będą ukazywać się co roku, a ostatni wyjdzie w 2027 roku – czyli dokładnie 700 lat od pierwszej historycznie potwierdzonej wzmianki o Wadowicach – poinformował burmistrz Wadowic.

Historia Wadowic wciąż  kryje wiele tajemnic i wiele jest jeszcze rzeczy, o których nie wiemy. W ostatnich latach rośnie liczba osób zainteresowanych lokalną przeszłością. Świadczą o tym  liczne publikacje dotyczące przeszłości, wykłady historyków, spotkania z mieszkańcami poświęcone dawnym wydarzeniom.

Artykuł Książka, którą trzeba mieć. Za kilka dni premiera pierwszego tomu monografii Wadowic pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Podczas Święta Niepodległości burmistrz Wadowic Bartosz Kaliński pod pomnikiem „dwunastaków” zapowiedział premierę wydania monografii historii Wadowic. Samorządowiec zachęca mieszkańców do udziału w wydarzeniu.

To pierwszy z czterech tomów monografii Wadowic opracowanej na zlecenie gminy Wadowice z okazji 700-lecia miasta pod redakcją dr hab. prof. UKEN Konrada Meusa oraz dr hab. prof. UPJPII Tomasza Graffa.

Premiera odbędzie się 28 listopada 2024 roku w budynku Stacji Kultury ul. Marszałka Piłsudskiego 10 w Wadowicach o godzinie 17:00. Promocja książki to doskonała okazja, aby przybliżyć bogatą, choć wciąż pełną tajemnic, historię Wadowic, zakupić książkę w promocyjnej cenie i zdobyć autografy.

Mamy wydrukowany pierwszy z czterech tomów wadowickiej monografii w nakładzie 1000 sztuk. Pozycja zatytułowana „Pod rządami książąt oświęcimskich i zatorskich” koncentruje się na zagadnieniach związanych z najstarszymi dziejami miasta i regionu. Już teraz gorąco  zapraszam na promocję tej książki 28 listopada na Stacji Kultury obok SOWA Wadowice (Dworzec PKP). W ostatnim tygodniu listopada rozpocznie się też jej sprzedaż, za którą odpowiada Wadowickie Centrum Kultury i Muzeum Miejskie w Wadowicach. Wydanie książki zlecone i sfinansowane jest przez Gminę Wadowice, a powstaje ona pod redakcją Tomasza Graffa i Konrada Meusa – poinformował burmistrz Bartosz Kaliński.

Pierwszy tom wadowickiej monografii nosi tytuł: „Wadowice. Dzieje miasta. Tom 1: Pod rządami książąt oświęcimskich i zatorskich”. Książka składa się z dwóch części, w których pierwsza traktuje o spojrzeniu interdyscyplinarnym na początki historii regionu, a druga skupia się na czasach średniowiecza w Wadowicach. Historycy badali nie tylko początki powstania miasta, ale i życie społeczne i gospodarcze pierwszego miasta nad Skawą.

W książce uwzględniono też ciekawostki  takie jak historię księżnej Agnieszki z dynastii książąt zatorskich Piastów, która żyła w XV/XVI wieku i spoczęła w kościele parafialnym.

Autorami pierwszej części monografii są Karol Witkowski, Sławomir Dryja, Marcin Starzyński, Mirosław Płonka, Dorota Żurek i Tomasz Graff.

Pierwszy tom monografii, który oddajemy do rąk Czytelników, zawiera wiele nowych ustaleń dotyczących środowiska geograficznego, archeologii, materialnego dziedzictwa kulturowego oraz historii miasta i gminy Wadowice (czy też szerzej – regionu wadowickiego). Redaktorzy i Autorzy żywią głęboką nadzieję, że stanie się on inspiracją dla innych badaczy do kontynuowania poszukiwań w tym zakresie,jak również zainteresuje każdego miłośnika historii Wadowic i ziemi wadowickiej – napisali w przedmowie Tomasz Graff i Konrad Meus.

Przygotowanie czterotomowej zlecił historykom wadowicki ratusz. Miasto podpisało z nimi kontrakt na przygotowanie publikacji. Na opracowanie własnych dziejów Wadowice wydadzą 275 tys. złotych.

Grupa dziesięciu historyków i tłumacz, prowadząc badania w archiwach, ma zająć się opracowaniem i wydaniem historii miasta. Całość będzie gotowa w 2027 roku, kiedy to Wadowice będą obchodziły swoje 700-lecie. Prace nad wydawnictwem trwają od roku.

Kolejne tomy monografii Wadowic będą ukazywać się co roku, a ostatni wyjdzie w 2027 roku – czyli dokładnie 700 lat od pierwszej historycznie potwierdzonej wzmianki o Wadowicach – poinformował burmistrz Wadowic.

Historia Wadowic wciąż  kryje wiele tajemnic i wiele jest jeszcze rzeczy, o których nie wiemy. W ostatnich latach rośnie liczba osób zainteresowanych lokalną przeszłością. Świadczą o tym  liczne publikacje dotyczące przeszłości, wykłady historyków, spotkania z mieszkańcami poświęcone dawnym wydarzeniom.

Artykuł Historia Wadowic już wkrótce do kupienia. Burmistrz zaprasza na premierę pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

W październiku, od pół wieku, dzieci ze szkoły podstawowej w Dąbrówce (gmina Stryszów) przygotowują drewniany krzyż i uroczystym pochodem wyruszają do lasu w rejonie „Porzyca”. W tym roku krzyż przygotowała Pola z rodzicami.

Każdego roku dzieciaki porządkują symboliczną mogiłę żołnierzy AK, Eugeniusza Nowaka ps. „Las” oraz Tadeusza Chromeckiego ps. „Dąbek”. Warto znać tę historię.

W czasie wojny młody Eugeniusz wstąpił do oddziału AK ,,Żelbet” Kraków, który w czasie wojny stacjonował na terenie gminy Stryszów – na górze Chełm. W tamtych okolicach poznał on Tadeusza Chromeckiego. Oboje byli rówieśnikami. Zaprzyjaźnili się i wspólnie dzielili partyzancki los, służąc Polsce. 4 marca 1945 roku Tadeusz wraz z Eugeniuszem odwiedzili rodzinę Kurpieli w Bugaju.

Wracając, wstąpili w Stryszowie do budki kolejowej, w której w czasie wojny mieli punkt kontaktowy. Niestety, czekał tam na nich przygotowany przez „nową władzę” tzw. „kocioł”. Zostali aresztowani przez „towarzyszy” z biało – czerwonymi opaskami na rękach i pepeszami.

Następnego dnia Tadeusz wraz z Eugeniuszem mieli być doprowadzeni do Wadowic i oddani w ręce przyszłego Urzędu Bezpieczeństwa. Po przejściu przepustem pod torami kolejowymi szli wzdłuż zagajnika. Tuż obok pustego już dzisiaj grobu zostali bestialsko zastrzeleni, oddając swoje młode życie za wolną Ojczyznę. Tam też zostali pochowani przez mieszkańców jako bezimienni. 1 grudnia 1967 roku zostali ekshumowani i przeniesieni na nowy cmentarz w Kalwarii Zebrzydowskiej.

W procesie ekshumacji uczestniczyła matka Tadeusza oraz jego kuzyn – Józef Kurpiel. W grobie znaleziono kawałek sznura, sprzączkę od paska i orzełka. Brat Eugeniusza w latach 90. XX wieku rozpoczął poszukiwania informacji w Instytucie Pamięci Narodowej, celem odtworzenia przebiegu wydarzeń.

Chcemy zachować w naszej pamięci i sercach tę historię oraz przekazać ją dalszym pokoleniom. Pamiętamy, dbamy i troszczymy się o to niezwykłe miejsce pamięci ukryte w ciemnym zagajniku – informuje portal joomla.wadowice24.promo-peak.ovh pani Wioletta Stecyk, dyrektorka szkoły w Dąbrówce.

Info: Alicja Zawiła, sekretarz szkoły im. Janusza Korczaka w Dąbrówce

Artykuł Robią krzyż i idą do „ciemnego zagajnika”. Dzieci z Dąbrówki pamiętają o pewnym grobie pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Książki jest już gotowa i choć jej promocja miała odbyć się w październiku, to termin przesunięto. Jak przekazał burmistrz Wadowic Bartosz Kaliński, promocja pierwszego tomu monografii miasta odbędzie się 28 listopada.

Mamy wydrukowany pierwszy z czterech tomów wadowickiej monografii w nakładzie 1000 sztuk. Pozycja zatytułowana „Pod rządami książąt oświęcimskich i zatorskich” koncentruje się na zagadnieniach związanych z najstarszymi dziejami miasta i regionu. Już teraz gorąco  zapraszam na promocję tej książki 28 listopada na Stacji Kultury obok SOWA Wadowice (Dworzec PKP). W ostatnim tygodniu listopada rozpocznie się też jej sprzedaż, za którą odpowiada Wadowickie Centrum Kultury i Muzeum Miejskie w Wadowicach. Wydanie książki zlecone i sfinansowane jest przez Gminę Wadowice, a powstaje ona pod redakcją Tomasza Graffa i Konrada Meusa – poinformował burmistrz Bartosz Kaliński.

Pierwszy tom wadowickiej monografii nosi tytuł: „Wadowice. Dzieje miasta. Tom 1: Pod rządami książąt oświęcimskich i zatorskich”. Książka składa się z dwóch części, w których pierwsza traktuje o spojrzeniu interdyscyplinarnym na początki historii regionu, a druga skupia się na czasach średniowiecza w Wadowicach. Historycy badali nie tylko początki powstania miasta, ale i życie społeczne i gospodarcze pierwszego miasta nad Skawą.

W książce uwzględniono też ciekawostki  takie jak historię księżnej Agnieszki z dynastii książąt zatorskich Piastów, która żyła w XV/XVI wieku i spoczęła w kościele parafialnym.

Autorami pierwszej części monografii są Karol Witkowski, Sławomir Dryja, Marcin Starzyński, Mirosław Płonka, Dorota Żurek i Tomasz Graff.

Pierwszy tom monografii, który oddajemy do rąk Czytelników, zawiera wiele nowych ustaleń dotyczących środowiska geograficznego, archeologii, materialnego dziedzictwa kulturowego oraz historii miasta i gminy Wadowice (czy też szerzej – regionu wadowickiego). Redaktorzy i Autorzy żywią głęboką nadzieję, że stanie się on inspiracją dla innych badaczy do kontynuowania poszukiwań w tym zakresie,jak również zainteresuje każdego miłośnika historii Wadowic i ziemi wadowickiej – napisali w przedmowie Tomasz Graff i Konrad Meus.

Przygotowanie czterotomowej zlecił historykom wadowicki ratusz. Zdaniem burmistrza Wadowic Bartosza Kalińskiego nadszedł czas, by zebrać wiedzę o przeszłości Wadowic w jedno duże wydawnictwo. Tak ma powstać czterotomowa monografia, którą dla miasta przygotują naukowcy.

Miasto podpisało z nimi kontrakt na przygotowanie publikacji. Na opracowanie własnych dziejów Wadowice wydadzą 275 tys. złotych.

Grupa dziesięciu historyków i tłumacz, prowadząc badania w archiwach, ma zająć się opracowaniem i wydaniem historii miasta. Całość będzie gotowa w 2027 roku, kiedy to Wadowice będą obchodziły swoje 700-lecie. Prace nad wydawnictwem trwają od roku.

Kolejne tomy monografii Wadowic będą ukazywać się co roku, a ostatni wyjdzie w 2027 roku – czyli dokładnie 700 lat od pierwszej historycznie potwierdzonej wzmianki o Wadowicach – poinformował burmistrz Wadowic.

Historia Wadowic wciąż  kryje wiele tajemnic i wiele jest jeszcze rzeczy, o których nie wiemy. W ostatnich latach rośnie liczba osób zainteresowanych lokalną przeszłością. Świadczą o tym  liczne publikacje dotyczące przeszłości, wykłady historyków, spotkania z mieszkańcami poświęcone dawnym wydarzeniom.

Artykuł Wydali tylko tysiąc książek. Pierwszy tom historii Wadowic będzie miał premierę 28 listopada pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Jak poinformowali Konrad Meus i Tomasz Graff, redaktorzy pierwszego tomu historii Wadowic, książka jest już gotowa i została dodana do dystrybucji przez Wydawnictwo Księgarnia Akademicka z Krakowa. Na lokalnym rynku ma pojawić się jeszcze w październiku.

Pierwszy tom monografii, który oddajemy do rąk Czytelników, zawiera wiele nowych ustaleń dotyczących środowiska geograficznego, archeologii, materialnego dziedzictwa kulturowego oraz historii miasta i gminy Wadowice (czy też szerzej – regionu wadowickiego). Redaktorzy i Autorzy żywią głęboką nadzieję, że stanie się on inspiracją dla innych badaczy do kontynuowania poszukiwań w tym zakresie,jak również zainteresuje każdego miłośnika historii Wadowic i ziemi wadowickiej – napisali w przedmowie Tomasz Graff i Konrad Meus.

Pierwszy tom wadowickiej monografii nosi tytuł: „Wadowice. Dzieje miasta. Tom 1: Pod rządami książąt oświęcimskich i zatorskich”. Książka składa się z dwóch części, w których pierwsza traktuje o spojrzeniu interdyscyplinarnym na początki historii regionu, a druga skupia się na czasach średniowiecza w Wadowicach. Historycy badali nie tylko początki powstania miasta, ale i życie społeczne i gospodarcze pierwszego miasta nad Skawą. W książce uwzględniono też ciekawostki  takie jak historię księżnej Agnieszki z dynastii książąt zatorskich Piastów, która żyła w XV/XVI wieku i spoczęła w kościele parafialnym.

Autorami pierwszej części monografii są Karol Witkowski, Sławomir Dryja, Marcin Starzyński, Mirosław Płonka, Dorota Żurek i Tomasz Graff.

Przygotowanie czterotomowej zlecił historykom wadowicki ratusz. Zdaniem burmistrza Wadowic Bartosza Kalińskiego nadszedł czas, by zebrać wiedzę o przeszłości Wadowic w jedno duże wydawnictwo. Tak ma powstać czterotomowa monografia, którą dla Wadowic przygotują naukowcy.

Miasto podpisało z nimi kontrakt na przygotowanie publikacji. Na opracowanie własnych dziejów Wadowice wydadzą 275 tys. złotych.

Grupa dziesięciu historyków i tłumacz, prowadząc badania w archiwach, ma zająć się opracowaniem i wydaniem historii miasta. Całość będzie gotowa w 2027 roku, kiedy to Wadowice będą obchodziły swoje 700-lecie. Prace nad wydawnictwem trwają od roku.

Historia Wadowic wciąż  kryje wiele tajemnic i wiele jest jeszcze rzeczy, o których nie wiemy. W ostatnich latach rośnie liczba osób zainteresowanych lokalną przeszłością. Świadczą o tym  liczne publikacje dotyczące przeszłości, wykłady historyków, spotkania z mieszkańcami poświęcone dawnym wydarzeniom.

Artykuł Pierwszy tom wielkiej historii Wadowic już gotowy pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Już niebawem Wadowiczanie będą mieli okazję zanurzyć się w świecie kosmicznego designu, cyfrowej opowieści i elementów interaktywnych. To wszystko za sprawą widowiska Iskry Niepodległej, które pojawi się w mieście na zaproszenie Wadowickiego Centrum Kultury.

Iskry Niepodległej to umieszczona w specjalnie zaprojektowanej naczepie ekspozycyjnej nowoczesna wystawa Biura „Niepodległa”. Opowiada o wybitnych Polkach i Polakach, którzy zmieniali świat. Celem tego projektu edukacyjnego jest m.in.  upamiętnienie historii Polski, a zwłaszcza tej związanej z dążeniami do niepodległości.

Iskry Niepodległej będzie można bezpłatnie zwiedzać na Placu Jana Pawła II od 18 do 20 października 2024 r. w następujących godzinach:  18 i 19 października: 9:00 – 17:00 oraz 20 października: 9:00 – 15:00 – informuje Wadowickie Centrum Kultury.

Pokazy będą się odbywać co pół godziny, a w pojedynczym pokazie może wziąć udział maksymalnie 20 – 25 osób. Dla grup wymagana jest wcześniejsza rezerwacja telefoniczna (tel. 530 793 247). Zwiedzanie indywidualne nie wymaga rezerwacji.

Więcej informacji o widowisku na stronie: iskryniepodleglej.pl.

Artykuł O Polakach, którzy wpłynęli na niepodległość kraju w… naczepie ciężarówki. Polecamy! pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

W Wadowicach trwa naprawa zabytkowego pomnika Emila Zegadłowicza. Popiersie poety i pisarza z papieskiego miasta od lat regularnie wymaga kolejnych renowacji. Średnio co pięć lat coś przy nim robiono.

Co ciekawe każdy starosta wadowicki, bo pomnik należy do starostwa, ma w swoim portfolio „prace renowacyjne przy pomniku Zegadłowicza”.

Można by rzec, że żaden inny wadowicki monument nie podlegał tylu pracom renowacyjnym, co Emil Zegadłowicz.

Jedną z ostatnich akcji były te wykonane w 2021 roku. Konstrukcja pomnika, jak i sama rzeźba, wykonana jest z materiałów, między innymi z betonu, które łatwo poddają się upływowi czasu i warunkom atmosferycznym.

Najczęstszym elementem ulegającym destrukcji jest „garbaty nos” literata. Materiał, z którego  przed laty wykonano popiersie, był lichy i szybko korodował.

Na tegoroczną akcję naprawczą Starostwo Powiatowe w Wadowicach otrzymało dotację z Rządowego Programu Odbudowy Zabytków.

Teraz zatem powiat ma bod wydania nieco ponad 117 tys. zł na ten cel. Prace zmierzają już do finiszu, ale popiersie rzeczywiście wygląda na odnowione.

Emil Zegadłowicz dzieciństwo spędził w Gorzeniu Górnym niedaleko Wadowic. Uczęszczał do gimnazjum w Wadowicach, ukończył je w 1906 roku. Studiował polonistykę, germanistykę i historię sztuki na UJ, a następnie w Wiedniu i w Dreźnie. W 1921 wraz z Edwardem Kozikowskim założył w Gorzeniu Górnym grupę poetycką „Czartak”. Był autorem powieści „Zmory”, na podstawie której Wojciech Marczewski nakręcił film pod tym samym tytułem.

Pomnik poety stoi pod I Liceum Ogólnokształcącym w Wadowicach. Powstał w 1968 roku w stulecie jego urodzin, jego autorem był wadowicki artysta Franciszek Suknarowski.

Artykuł To najbardziej lichy pomnik w Wadowicach. Kończą odnawiać Emila Zegadłowicza pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Niemcy po pokonaniu Polski w 1939 r. wcielili część jej ziem do Rzeszy. Taki los spotkał Wadowice. W mieście i jego okolicy mieszkało wówczas 1,6 tys. Żydów.

Anna Ziarkowska w publikacji poświęconej gettu na łamach czasopisma „Wadoviana” napisała, że po wkroczeniu Niemców żydowskim właścicielom odbierano sklepy i przedsiębiorstwa. Musieli znakować ubrania, by odróżnić się od innych mieszkańców. Nie wolno im było poruszać się po głównych ulicach oraz rynku, chodzić do kina, restauracji i wchodzić do parku.

W październiku 1939 r. Niemcy spalili synagogę, a większość wadowickich Żydów została zmuszona do prac przy regulacji rzeki Skawy. Młodych wywieziono do obozów pracy.

Niemcy spośród Żydów cieszących się autorytetem w społeczności stworzyli Judenrat, który był odpowiedzialny za wykonywanie poleceń władz. Chodziło o dostarczanie kontyngentów na roboty przymusowe i do obozów, a także wywiązywanie się z kontrybucji.

W pierwszym okresie działalności Judenrat wadowicki, podobnie jak wiele innych, przyjął strategię ocalenia przez pracę. Żydzi zdawali sobie sprawę, że aby ocaleć, muszą w jakiś sposób usprawiedliwić swój byt, pokazać swoją przydatność i niezbędność dla okupanta – napisała Ziarkowska.

Jak podała, do 2 lipca 1942 r. wadowiccy Żydzi żyli iluzjami, iż praca oddali widmo nadciągającej zagłady.

Kres im położyła akcja wysiedleńcza, która nastąpiła według sporządzonych uprzednio list. Przed akcją spędzono do Wadowic ludność żydowską Kęt, Suchej i Zatora oraz pobliskich wiosek. Wszyscy Żydzi zostali zapędzeni pod eskortą policji żydowskiej do koszar Chocimskich, gdzie nastąpiła selekcja. Zdolni do pracy pozostali w nim lub trafili do obozu pracy w Sosnowcu. Starcy, osoby kalekie i dzieci zostali zgładzeni w obozie w Bełżcu – napisała.

Ci, którzy pozostali w Wadowicach, zostali zamknięci w getcie utworzonym w pobliżu rynku głównego. Jego obszar otoczony został przez Niemców murem z drutem kolczastym. Na niewielkiej powierzchni stłoczyli około 1,4 tys. osób. Panowała ciasnota i fatalne warunki sanitarne, które sprzyjały epidemiom. Na jeden pokój przypadało około 20 osób. Gdy połowa z nich pracowała, reszta mogła spać. Żydzi pracowali już wtedy w zakładzie krawieckim.

Ziarkowska podała, że 10 maja 1943 r. wywieziono na roboty przymusowe do Niemiec 100 dziewcząt żydowskich. „W tym czasie nadchodziły do Wadowic informacje o likwidacji gett w sąsiednich miastach: Chrzanowie, Sosnowcu i Będzinie. Wiele osób desperacko poszukiwało dróg ratunku dla siebie i swoich bliskich” – wspomniała. W okresie istnienia getta zbiegło z niego i przeżyło 11 osób.

Getto zostało zlikwidowane 10 sierpnia 1943 r. Niemcy wywoływali po nazwisku Żydów. Powiedzieli im, że zostaną przeniesieni do pracy w Oświęcimiu i dlatego powinni zabrać ze sobą wszelkie kosztowności. Zostali przewiezieni do obozu Auschwitz. Spośród 40 osób ukrytych w getcie uratowało się kilkoro. Niektórzy zdołali uciec.

Muzeum Miejskie w Wadowicach podało, że udało się to m.in. Zygmuntowi Ehrenhaltowi, który przeżył wojnę. Uratowali go Polacy: Aniela i Józef Kamińscy z Wadowic. W latach 80. odznaczeni zostali za ten czyn honorowym medalem „Sprawiedliwych wśród Narodów Świata”.

Nieliczni Żydzi, którzy przeżyli wojnę, chcieli wrócić do Wadowic. Ostatecznie zdecydowali się jednak wyjechać. Muzeum Historii Żydów Polskich „Polin” na stronie Wirtualny Sztetl wskazało, że w Wadowicach pozostał tylko jeden – Jakub Szancer.

Pierwszym Żydem, który zamieszkał w Wadowicach, był powstaniec styczniowy Baruch Thieberg. Sprowadził się do miasta w 1867 r. Wcześniej w Wadowicach obowiązywał zakaz osiedlania się Żydów, wydany jeszcze przez królów polskich. Później osiedlali się tam Żydzi postępowi z kręgu kultury niemieckiej, a także chasydzi. Tuż przed II wojną światową w 10,5-tys. Wadowicach mieszkało około 2,5 tys. Żydów. Większość z nich trudniła się handlem.

Artykuł 81 lat temu Niemcy zlikwidowali getto w Wadowicach pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

W sobotę, 24 sierpnia, zorganizowany zostanie III Festiwal Ogórka Kalwaryjskiego. Będzie to już trzecia edycja tego ciekawego przedsięwzięcia, pomysł na organizację Festiwalu spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem wśród mieszkańców jak i turystów. Podobnie jak w poprzednich latach Festiwal zostanie zorganizowany na stadionie MKS Kalwarianka.

Festiwal w tym roku zostanie mocno rozbudowany o wydarzenia towarzyszące, które będą odbywały się przez cały sierpień. Jednym słowem będzie się działo, wydarzenie promuje się hasłem „Nie kiś się w domu – świętuj z nami”.

Impreza to przede wszystkim promocja tradycji i zwyczajów, produktów lokalnych związanych  z „ogórkiem kalwaryjskim”. W trakcie zaplanowano konkursy, warsztaty i spotkania. Zorganizowany zostanie także konkurs dla KGW na najlepszą potrawę z ogórka.

„Festiwal Ogórka Kalwaryjskiego” będzie okazją do wspólnego spotkania, degustacji ogórków  i promocji potraw regionalnych i prezentacji Kół Gospodyń Wiejskich. Będzie promocja produktu regionalnego – Ogórka Kalwaryjskiego, oraz potraw z ogórka. Podczas wydarzenia odbędzie się wspólne biesiadowanie przy muzyce i integracja mieszkańców. Na Festiwalu wystąpi zespół muzyczny grający muzykę góralską oraz biesiadną Teraz My. Festiwal rozpocznie koncert zespołu Łobuzy. – zachęcają do uczestniczenia organizatorzy imprezy.

Nie zabraknie też sporo atrakcji dla całych rodzin. Spotkanie zakończy Festyn z muzyką. Atrakcji w tym dniu zapewne nie zabraknie, o tym wszystkim organizatorzy będą na bieżąco informować – tutaj więcej TUTAJ.

Głównym organizatorem Festiwalu jest Stowarzyszenia im. Św. Jana Pawła II Patrona Kalwarii Zebrzydowskiej.

Projekt realizowany przy wsparciu finansowym Województwa Małopolskiego. Partnerem głównym i współorganizatorem jest Gmina Kalwaria Zebrzydowska, a partnerami MKS Kalwarianka i CKSiT.

Lokalna tradycja mówi, iż mieszkańcy gminy Kalwaria Zebrzydowska mają przydomek „Ogórcorze”, nazwa ta pochodzi od kiszenia ogórków podczas uroczystości jakie odbywały się na Kalwarii czyli podczas odpustów. Przypomnijmy, że przydomek kalwarian “Ogórcorz” wziął się od kiszonych ogórków sprzedawanych na placu Rajskim przed Sanktuarium pasyjno-maryjnym i na samych dróżkach Kalwarysjkich.  Istniała tradycja, że każdy, kto do niego pielgrzymował, powinien ich skosztować. O przydomku „ogórcorze” wspomniał Jan Paweł II w czasie pamiętnego spotkania w Wadowicach w 1999 r. „Pozdrawiając pielgrzymów z sąsiednich dekanatów powiedział: “Wszyscyśmy razem chodziliśmy do gimnazjum. Z Andrychowa jedna grupa, z Zatora druga grupa, z Kalwarii trzecia grupa. Nazywali kalwaria nów ogórcorzami, wadowiczan flacorzami, a żywczan szczupakami. Sam smak”. – przypominają kawałek historii organizatorzy imprezy.

Artykuł Nie kiś się w domu, baw się z ogórkiem. Kalwaria zaprasza na swój festiwal pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Dzięki starannym badaniom archiwalnym i pomocy artysty rzeźbiarza Andrzeja Krawczaka, nowy żołnierz został wiernie odtworzony na podstawie historycznych fotografii. Wykonana z wapienia figura zachwyca swoją precyzją i dbałością o historyczne detale.

Renowacja objęła nie tylko samą figurę żołnierza, ale również cały pomnik. Wymieniono wszystkie napisy upamiętniające pola bitewne i dodano informacje o dwóch brakujących bitwach: Kality – Bojary 1920 oraz Stonawa 1919. Wszystkie nowe napisy zostały odlane z brązu, co nadaje pomnikowi wyjątkowego blasku i trwałości.

Całkowity koszt renowacji wyniósł 197 tysięcy złotych, z czego 193 tysiące złotych zostało pozyskane z Rządowego Programu Odbudowy Zabytków.

Jak podkreślił burmistrz Kaliński, z budżetu gminy wydano na ten cel jedynie cztery tysiące złotych. Podobne wsparcie rządowe udało się uzyskać przy remoncie dachu na kamienicy przy Rynku.

Odrestaurowany pomnik stał się symbolem pamięci i historii miasta, a dzięki wysiłkom lokalnych władz oraz artystów, dawny blask tego miejsca został przywrócony, ku radości wszystkich mieszkańców i gości.

Historia zatoczyła koło, bo nowy postument zmienił się nie do poznania i wygląda teraz tak, jak zaginiony oryginał z 1928 roku – poinformowął bartosz Kaliński.

Pomnik „dwunastaków” odsłonięto 95 lat temu, 11 listopada 1928 roku. Inicjatywę budowy pomnika, którym uczczono pamięć o poległych żołnierzach 12 pułku piechoty podjął  ppłk Józef Stefan Ćwiertniak, ówczesny dowódca wadowickiej „dwunastki”. Zaprojektowany został przez artystę-rzeźbiarza Józefa Jurę.

Szczyt wykonanego z piaskowca  zdobiła urna z emblematami Krzyża Walecznych i girlandą laurową. W połowie pięciometrowego postumentu umieszczona została figura żołnierza z bronią u boku, częścią ekwipunku oraz Krzyżem Walecznych na piersi munduru. Na jego bokach umieszczono wykonane z brązu nazwy sześciu pól bitewnych, w których walczyli żołnierze  12 pułku piechoty.

Inskrypcja informuje, że pomnik chwały poświęcony jest pamięci 350 żołnierzy 12 pp poległych w walkach o granice w latach 1918-1920.

Artykuł Wymienili żołnierza na najstarszym pomniku w Wadowicach pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Historyk Cecylia Kuta z krakowskiego IPN opracowała dokumenty Służby bezpieczeństwa związane z pierwszą pielgrzymką papieża Jana Pawła II w Wadowicach i Kalwarii Zebrzydowskiej. Z dokumentów i opracowania historyk wyłania się obraz tamtego dnia. Okazuje się, że 7 czerwca mimo bardzo ważnego wydarzenia była dniem spokojnym, a całość wizyty papieskiej przebiegła zgodnie z założeniami.

 Po raz pierwszy jako papież stanął na wadowickim Rynku 7 czerwca 1979 r.

Wszedł do kościoła, ucałował chrzcielnicę, przy której został ochrzczony, a następnie pomodlił się przed otaczanym szczególną czcią obrazem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Potem odwiedził swój dom rodzinny – mieszkanie na piętrze sąsiadującej z kościołem jednopiętrowej kamienicy pod adresem Rynek 2 – czytamy w dokumentach SB.

Gdy wrócił na Rynek, mówił do zgromadzonego tłumu:

Z wielkim wzruszeniem przybywam dziś do tego miasta, w którym się urodziłem […] Wiadomo, jak wiele dla rozwoju ludzkiej osobowości i charakteru znaczą pierwsze lata życia, lata dziecięce, a potem młodzieńcze. Te właśnie lata łączą się dla mnie nierozerwalnie z Wadowicami, z tym miastem, które nosiło wówczas dumny herb – »królewskie, wolne miasto Wadowice«… A także i z tą okolicą. Z rzeką Skawą, z pasmami Beskidów. Dlatego tak bardzo pragnąłem przybyć tutaj, aby razem z wami Bogu podziękować za wszelkie dobro, jakiego tutaj doznałem”.

Zwrócił się do wiernych z prośbą:

No, moi kochani, proszę was na koniec o to, żebyście nie przestawali się tutaj modlić za mnie przed tą Matką Boską Nieustającej Pomocy, bo papież – kto jak kto, ale papież! – to nieustającej pomocy szczególnie potrzebuje. W ogóle róbcie wszystko, co się da, ażebyście się tego papieża nie musieli wstydzić przed światem – i koniec…

Wizyta w Wadowicach była ważna zarówno dla papieża, jak i mieszkańców miasta.

Przygotowania do pierwszej wizyty Jana Pawła II w Wadowicach to był żywioł. Włączali się niemal wszyscy. […] Przygotowania odbywały się właściwie w konspiracji, gdyż komuniści utrudniali je – jak wszędzie – na każdy możliwy sposób. Chcieli np. by było kilkuset porządkowych, a jednocześnie chętni do pilnowania porządku mieli trudności z wyjściem wcześniej z pracy podczas pielgrzymki – wspominał ks. Filip Piotrowski, w 1979 r. wikary wadowickiej bazyliki przy Rynku.

Już w kwietniu 1979 r., w związku z wytycznymi kierownictwa MSW, Komenda Wojewódzka MO w Bielsku-Białej wszczęła sprawę „Lato ’79”. Jej celem było „zabezpieczenie” wizyty papieża w Oświęcimiu, Kalwarii Zebrzydowskiej i Wadowicach.

Za cel stawiano sobie również dążenie do „pełnego ukształtowania przekonania, w kontrolowanych środowiskach, że aktualne polityka wyznaniowa państwa jest elementem trwałym”, a także „wytwarzanie korzystnej atmosfery wokół polityki zagranicznej PRL, z uwzględnieniem stosunków Polska–Watykan” oraz pomniejszanie znaczenia wizyty papieża w Polsce.

Do realizacji zadań związanych z operacją „Lato ’79” KW MO w Bielsku-Białej zmobilizowała wszystkie siły. Uroczystości w Wadowicach „zabezpieczało” 32 tajnych współpracowników, a w Kalwarii Zebrzydowskiej 20.  Do kościelnego komitetu organizacyjnego, „celem odpowiedniego sterowania jego pracą” wprowadzono trzech TW: „Piwonię”, „Metea” i „Tomasza”.

Agentom w Wadowicach i Kalwarii Zebrzydowskiej zapewniono stały dyżur telefoniczny z oficerem bezpieki, którego mieli informować na bieżąco. Hasłem wywoławczym z agenturą było „Jestem od pana Janka”.

Podejmowano działania zmierzające do ograniczenia frekwencji wiernych na uroczystości z udziałem papieża.

Straszyli tłumami, ograniczali możliwość dojazdu, organizowali parkingi tak, by do miejsc spotkania z Ojcem Świętym trzeba było przejść bardzo daleką drogę pieszo – wspominał o. Honoriusz Gil z klasztoru karmelitów bosych w Wadowicach.

Funkcjonariusze bielskiej bezpieki szczegółowo, godzina po godzinie śledzili każdy etap papieskiej wizyty. Nagrali też słowa skierowane do wiernych. Odnotowali, że „podczas kazania wierni wspólnie z papieżem odśpiewali pieśni »My chcemy Boga« i »Pod Twą obronę«”.

Według szacunków funkcjonariuszy w wadowickich uroczystościach brało udział 40 tys. osób zgromadzonych na Rynku i około 20 tys. na trasie przejazdu. W ogólnej liczbie uczestników 70% stanowiły kobiety, w tym 15% młodzieży żeńskiej. Młodzież męska stanowiła 10%. Zdecydowaną większość stanowili mieszkańcy Wadowic i okolicznych miejscowości.

Podsumowując działania operacyjne, oceniano:

W czasie pobytu papieża w Wadowicach nie stwierdzono zakłóceń porządku publicznego, wierni zgodnie z apelem księży zachowywali się spokojnie, nie wznosili żadnych okrzyków o treściach społeczno-politycznych ani też nie stwierdzono ulotek, haseł i transparentów. Po odlocie papieża wierni opuścili plac przed kościołem, jak również trasę przejazdu, nie powodując zakłóceń –  czytamy w materiałach bezpieki.

Opracowanie: Cecylia Kuta, IPN Kraków

Materiały z akt IPN, Pierwsza pielgrzymka papieża Jana Pawła II w Wadowicach

Artykuł 52 agentów w najbliższym otoczeniu Jana Pawła II w Wadowicach i Kalwarii. „Jestem od pana Janka” pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

45 lat temu, 7 czerwca 1979 roku wypadał w czwartek. Rankiem Ojciec Święty wyjeżdża z Franciszkańskiej w Krakowie i w drodze do Oświęcimia zatrzymuje się w Kalwarii Zebrzydowskiej, a potem w rodzinnych Wadowicach.

W Kalwarii Zebrzydowskiej modli się przed obrazem Matki Boskiej Kalwaryjskiej. W czasie pielgrzymki Jan Paweł II odwiedził sanktuarium maryjne i klasztor ojców bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej. Spotkał się z wiernymi podczas nabożeństwa, w czasie którego wygłosił przemówienie „Proszę, abyście się za mnie tu modlili”.

Potem papież kieruje się do rodzinnego miasta.

O godz. 12.00 helikopter z Janem Pawłem II  wylądował na stadionie Skawy. Tutaj powitali go przedstawiciele partii PZPR i miejskiej rady narodowej. Papamobile z Janem Pawłem II przejechało następnie ulicami Wadowic do rynku, gdzie przygotowany był ołtarz polowy.

Tutaj wygłasza przemówienie do mieszkańców. Na koniec mówi przewrotnie:

„W ogóle róbcie wszystko, co się da, ażebyście nie musieli wstydzić się tego papieża przed światem. I koniec”

Papież nawiedził najpierw kościół parafialny, gdzie modlił się w kaplicy Świętej Rodziny przy chrzcielnicy, przy której został ochrzczony. Odwiedził także dom rodzinny przy ul. Kościelnej. Z trybuny ustawionej obok kościoła, po powitaniu przez ks. prałata Edwarda Zachera, Jan Paweł II wygłosił przemówienie do Wadowiczan.

Tego samego dnia w Oświęcimiu modli się w celi o. Maksymiliana Kolbego. Mszę odprawia z kapłanami – byłymi więźniami hitlerowskich obozów koncentracyjnych. Papież mówi:

Przybywam, ażeby razem z wami, bez względu na to, jaka jest wasza wiara, jeszcze raz popatrzeć w oczy sprawie człowieka.

Artykuł 45 lat temu w Wadowicach: „Róbcie, co się da, ażebyście nie musieli wstydzić się tego papieża” pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

W sobotę (25.05) siedemnasty raz na miłośnicy dobrej zabawy wyruszą trasami Lanckorony w ramach Pieszego Rajdu Szlakami Konfederatów Barskich.

Do wyboru będą jak zwykle dwie trasy, krótsza 10-kilometrowa oraz o długości 15 kilometrów.

Każdy zgłoszony wcześniej uczestnik otrzyma plakietkę rajdową, paszport, mapkę oraz posiłek na mecie. Koszt uczestnictwa to tylko 10 zł od osoby.

Rajd pomyślany jest jako gra terenowa, w której uczestnicy docierając do poszczególnych punktów kontrolnych, rozwiązują zadania o tematyce historycznej, za które na mecie otrzymują nagrody.

Zadaniem rajdu jest krzewienie wiedzy historycznej, popularyzacja Lanckorony oraz możliwość aktywnej rekreacji – informują organizatorzy.

Zgłaszać można się do 18 maja po numerem telefonu 608 071 711 lub za pomocą emaila” kontakttpl@gmail.com.

Jest to wydarzenie pełne przygód i świetnej zabawy. Kto był to wie, że na trasie można spotkać rycerza na koniu, ciekawy obiekt historyczny, czy salamandrę plamistą . Kto jeszcze nie był niech do nas dołączy. Na trasy wyruszamy niezależnie od pogody, a ponieważ maj bywa kapryśny zabierzcie ze sobą odpowiednią odzież. Zapraszamy i do zobaczenia na trasach – zachęta do uczestnictwa Urząd Gminy w Lanckoronie.

Artykuł Wyruszą na szlak, by szukać zagadek. Zabawa historyczna w Lanckoronie pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Na uroczystość otwarcia wystawy we wtorek (14.05) zaproszono między innymi siostry nazaretanki, które przez trzy dziesięciolecia opiekowały się zbiorami po Wojtyłach w domu na ulicy Kościelnej, a także małżeństwo Barbara i Jarosław Kłaputowie, którzy dziesięć lat temu wykonali i zrealizowali projekt obecnego wystroju muzeum.

Ekspozycję poświęconą 40-leciu istnienia placówki otwierali ksiądz Łukasz Piórkowski, dyrektor muzeum, wspólnie z Adamem Bujakiem, fotografem pielgrzymek Jana Pawła II do Polski.

Wystawa przypomina nie tylko o historii instytucji, ale także o ludziach, którzy ją tworzyli – poinformowała Anna Czajkowska-Sałapat z muzeum.

Ekspozycja „Dom. Wczoraj, dziś, zawsze” dostępna jest przy okazji trasy zwiedzania muzeum.

Przedstawicielka wadowickiej placówki powiedziała, że ekspozycja jest opowieścią „o zaangażowaniu, pasji i oddaniu tych, którzy pragnęli uczcić pamięć papieża Polaka”.

Ukazuje nie tylko miejsce, ale także drogę prowadzącą do powstania instytucji, dzięki której zwiedzający mają możliwość zbliżenia się do źródeł duchowego dziedzictwa Jana Pawła II i zrozumienia głębokiego związku, jaki łączył go z miastem jego dzieciństwa i wczesnej młodości – dodała Anna Czajkowska-Sałapat.

Dzięki archiwalnych dokumentom i fotografiom zwiedzający przebędą 40-letni szlak od początku papieskiego muzeum do jego współczesnej odsłony.

Organizatorzy przygotowali multimedialne materiały, które uzupełnią ekspozycję. Wspomnieniami dzielą się w nich m.in. ks. infułat Bronisław Fidelus, fotograf Adam Bujak i siostra Joanna Chrobak – powiedziała przedstawicielka muzeum.

Ekspozycja została zrealizowana w ramach projektu województwa małopolskiego „Małopolskie Muzea Domowe”.

Obejmuje on ochroną i opieką dziedzictwo narodowe w Małopolsce znajdujące się w muzeach domowych, poprzez rozpoznanie zbiorów o ponadlokalnym znaczeniu, inwentaryzację kolekcji, upowszechnianie oraz wypracowanie form współpracy między posiadaczami kolekcji a profesjonalnymi muzeami – wyjaśniła Czajkowska-Sałapat.

Wadowickie muzeum mieści się w kamienicy, w której mieszkali Wojtyłowie, a w 1920 r. urodził się Karol Wojtyła. Powstało w 1984 r. W 2010 r. rozpoczęła się jego przebudowa. Muzeum zostało ponownie otwarte w 2014 r. Nowa ekspozycja jest opowieścią o Karolu Wojtyle – od urodzenia do śmierci. Jej sercem jest mieszkanie Wojtyłów. W ubiegłym roku zwiedziło je 151 tys. osób.

 Karol Wojtyła mieszkał w Wadowicach do ukończenia gimnazjum. Po maturze wyjechał z ojcem do Krakowa.

Artykuł Ważna zmiana w muzeum papieskim w Wadowicach. Otwarto tutaj nową wystawę pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Na przetarg wypłynęła tylko jedna oferta i została ona przyjęta. Opiewa na 398,5 tys. zł.

Gmina w dokumentacji przetargowej podała, że wykonawca w systemie „zaprojektuj i wybuduj” będzie miał za zadanie sporządzić dokumentację, wystarać się o pozwolenia, a następnie poddać konserwacji elementy drewniane kościoła. Wykonać ma fumigację, a także wymienić elektrykę i zmodernizować zabezpieczenia instalacji odgromowej oraz przeciwpożarowej.

Na całość ma czas do końca lipca przyszłego roku.

Kościół parafialny w Skawinkach został wzniesiony w pierwszej połowie XVIII wieku w pobliskich Przytkowicach.

Drewniana świątynia wykonana została w stylu barokowym na planie nietypowego, jak na ten region, krzyża równoramiennego. W latach 60. XX wieku została przeniesiona na miejsce, które obecnie zajmuje. Podczas rozbiórki zniszczeniu uległo jego dawne wyposażenie.

Artykuł XVIII-wieczny kościół w Skawinkach zostanie wyremontowany pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Ja też śpiewam. A kolor jego jest czerwony. A kolor jego jest czerwony, bo na nim robotnicza krew. A kolor jego jest czerwony, bo na nim robotnicza krew! Tłum jak wielkie zwierzę. (…) Ja mieszkam w tłumie. Jestem Jonaszem, w kieszeni mam wypełnioną ołowiem pałkę. Tłum waży sześćset ton, tyle, co cztery płetwale, sześćset ton ludzkiego cielska, a kolor jego jest czerwony, bo na nim robotnicza krew. Idziemy Wolską, w stronę Starego Miasta, idziemy powoli i śpiewamy. Z okien czasem ktoś powiewa flagą, czerwoną, biało-czerwoną, krzyczy: +Niech żyje!+. Na Chłodnej dołączają do nas bundowcy i Poalej Syjon Lewica, chwilowo w stanie rozejmu, pochody mieszają się ze sobą, pamiętam to tak dokładnie, chwila zamieszania, pokrzykiwania przodowników i pochód formuje się ponownie, polskie transparenty, transparenty w jidysz, a ja zaraz za Szapirą, Szapiro rozluźniony i uważny, idziemy dalej. Za naszą bojówką bojówka Bundu, prawilne, zadziorne chłopaki, potem bojówka Poalej Syjon – tak plastycznie opisywał pochód 1 maja w swojej powieści „Król” Szczepan Twardoch.

Niektórzy bohaterowie „Króla” idący ulicami Warszawy połowy lat trzydziestych mogli mieć w pamięci pochody z czasów panowania rosyjskiego, gdy przedstawiciele lewicy niepodległościowej ryzykowali nie tylko ranami odniesionymi w walkach z przeciwnikami politycznymi, ale także śmiercią z rąk rosyjskiej żandarmerii.

Obchody Międzynarodowego Dnia Solidarności Ludzi Pracy na ziemiach polskich są związane z rozwojem ruchu robotniczego w ostatnich dekadach XIX wieku. W 1886 r. policja stłumiła strajk robotników w Chicago.

Co ciekawe, powodem protestu McCormick Harvester Co. nie było łamanie praw pracowników, lecz planowana modernizacja fabryki, która oznaczała zwolnienie dużej części załogi.

1 maja rozpoczęły się starcia z policją. 4 maja jeden z robotników rzucił w funkcjonariuszy bombą. Zginęło jedenastu robotników i siedmiu policjantów. Sąd skazał siedmiu przywódców zamieszek na kary śmierci (wyrok wykonano wobec czterech).

Trzy lata później kongres II Międzynarodówki uznał rocznicę rozpoczęcia tych krwawych zamieszek za Święto Funkcjonariuszy Pracy. Socjaliści określali skazanych jako męczenników bitwy o prawa robotnicze. Ogłoszony przy tej okazji hymn „Na dzień 1 maja” wykorzystywał melodię „Warszawianki” Wacława Święcickiego (później nazywanej „Warszawianką 1905”).

Ruch socjalistyczny na ziemiach polskich odradzał się w tym czasie po klęsce I Proletariatu. Pierwsze pochody i strajki organizowały II Proletariat i Związek Robotników Polskich. W 1891 r. w Łodzi i Żyrardowie doszło do starć z wojskiem, a następnie do represji władz carskich. Z późniejszych demonstracji największe rozmiary przybrały wystąpienia w okresie rewolucji 1905 r.

Na 1 maja wydawano również specjalne ulotki i jednodniówki. Największy autorytet polskiej lewicy niepodległościowej Bolesław Limanowski z perspektywy Paryża w kolportowanej w Warszawie odezwie podsumowywał dotychczasowe efekty rewolucji:

Ten niespodziewany w swej potędze przejaw woli ludowej zatrwożył i najeźdźców, i wyzyskiwaczy. Najeźdźcy zaczęli przemawiać do ludu w jego ojczystym języku, który przedtem pogardliwie psim nazywali. Wyzyskiwacze spostrzegli, iż trzeba poczynić robotnikom ustępstwa, pomiarkować nieco swoją chciwość.

W przesłaniu Limanowski akcentował wątki niepodległościowe:

Musimy przygotować się należycie do wymiatania śmieci z kraju, kiedy na nas zawołają: już pora. A gdy wymieciemy śmiecie z kraju, to mając broń w ręku, nie pozwolimy, aby ktoś nieproszony gospodarzył w naszym domu, ale sami zostaniemy gospodarzami w naszej Rzeczypospolitej i urządzimy się tak, jak nam będzie najlepiej.

 W zupełnie innym tonie, już u zarania niepodległości utrzymane były pierwszomajowe odezwy organizacji lewicowych, które nie dążyły do budowy własnego państwa. 1 maja 1918 r. Socjaldemokracja Królestwa Polskiego i Litwy wzywała do strajku generalnego wymierzonego w okupantów z Niemiec i Austro-Węgier oraz „na chwałę robotnikom rosyjskim, ich potężnemu zwycięstwu nad caratem i burżuazją, ich przesławnej rewolucji socjalnej”. Ostatecznym celem miało być zjednoczenie z rewolucją bolszewicką w Rosji.

Nieprzypadkowo więc, w czasach II Rzeczypospolitej 1 maja na ulicach toczyły się walki nie tylko pomiędzy ugrupowaniami lewicowymi a narodową demokracją, ale również zwolennikami lewicy niepodległościowej i agenturalnej Komunistycznej Partii Polski. Oddzielne pochody organizowała też żydowska partia Bund. W niektórych regionach własne uroczystości miały również środowiska chłopskie. Były one wyjątkowo okazałe ze względu na udział orkiestr ludowych. Wszystkie pochody i wiece były chronione przez uzbrojone (czasami w broń palną) bojówki partyjne.

W największych ośrodkach przemysłowych – Warszawie, Łodzi i na Górnym Śląsku – robotnicy zbierali się w swoich fabrykach lub dzielnicach i wspólnie dołączali do wielkiego marszu w centrum miasta.

W fabryce Lilpopa o godz. 9 otwarto bramę dla umożliwienia publiczności wzięcia jak najliczniejszego udziału w obchodzie. […] Następnie uformował się pochód w liczbie ponad 3000 osób, reprezentujących fabryki Lilpopa, Franaszka oraz dzielnicę Wola i podmiejską Chrzanów. W pochodzie zwracał uwagę liczny oddział rowerzystów, młodzież ze sztandarami oraz kobiety i dzieci – pisano w jednej z relacji w latach trzydziestych.

Niekiedy w pochodach z tamtego czasu niesiono portrety teoretyków socjalizmu – Karola Marksa i Fryderyka Engelsa – oraz Ignacego Daszyńskiego i zamordowanego przez włoskich faszystów przywódcę socjalistów, Giacoma Matteottiego. Od wieców odbywających się w innych krajach Europy te organizowane przez polską lewicę niepodległościową odróżniały również śpiewane pieśni: „Międzynarodówkę” zastępowano „Czerwonym sztandarem” i „Warszawianką 1905”. Stołeczne zgromadzenia PPS kończyły się z reguły na placu Dąbrowskiego, gdzie przywódcy formacji wygłaszali płomienne przemówienia.

1 maj w roku bieżącym jest świętem o wyjątkowym znaczeniu. Tradycyjne święto pracy w warunkach odzyskanej niepodległości, w momencie odbudowy naszej państwowości, w momencie dobijania potwora hitlerowskiego w jego własnym, zbójeckim gnieździe – urasta do roli święta ogólnonarodowego – stwierdzało wydawane na warszawskiej Pradze „Życie Warszawy”.

Artykuł „Święto 1 Maja w Polsce Odrodzonej” jest manifestem ideologicznego przesłania komunistów w pierwszych latach ich władzy. 1 maja, podobnie jak początkowo tolerowane Święto Konstytucji 3 Maja, miał być wykorzystywany do propagowania ideałów „wolności, demokracji, postępu”. Walka o nie miała być kontynuacją walki z „reżimem sanacji” oraz okupantem niemieckim.

Tylko konsekwentne odgrodzenie się od sanacyjno-ozonowych tradycji – tylko gruntowne wykorzenienie ich w naszym społeczeństwie – może być warunkiem – może być warunkiem, że cele, jakie postawiliśmy przed sobą na drodze do Polski demokratycznej, będą w pełni zrealizowane – podkreślano w artykule podpisanym przez ppłk. Stefana Matuszewskiego, ministra informacji i propagandy w rządzie tymczasowym. – W oparciu o przymierze ze Związkiem Radzieckim potrafimy w całej pełni zapewnić naszemu demokratycznemu Państwu siłę i rozkwit w przyszłości  – dodawał Matuszewski.

 Mimo że stolica była w gruzach, propagandowy dziennik wydawany na Pradze zapowiadał uroczystości mające odbyć się na lewym brzegu Wisły.

Już wczoraj w godzinach popołudniowych Warszawa przybrała odświętną szatę. Gmach Opery na Placu Teatralnym i cały szereg ocalałych wśród ruin domów udekorowano portretami Prezydenta Bieruta, Premiera Osóbki-Morawskiego, gen. broni Roli-Żymierskiego i opasano olbrzymimi wstęgami i wieńcami zieleni. Wieczorem na głównych arteriach Warszawy po raz pierwszy od dłuższego czasu zajaśniały żarówki elektryczne latarni ulicznych. […] Radosny nastrój tłumów biorących udział w tej wieczornej manifestacji w przeddzień Święta 1 Maja, jasno oświetlone ulice stolic, artystycznie wykonane dekoracje usunęły nieco w cień smutny obraz gruzów i ruin Warszawy – opisywali redaktorzy „Życia Warszawy”.

1 maja pierwsza defilada w Polsce rządzonej przez komunistów przeszła od placu Teatralnego, przez Krakowskie Przedmieście do skrzyżowania z Alejami Jerozolimskimi. Gazeta „szacowała” liczbę manifestantów na 100 tysięcy.

Poza powtarzającymi się „rytualnymi” przemówieniami podkreślającymi wagę przyjaźni ze Związkiem Sowieckim i „przemian demokratycznych” przedstawiciele nowej władzy ostrzegali „wrogów ludu”.

Usiłuje jeszcze bruździć reakcja. My umiemy doskonale odróżnić nieznanych żołnierzy i bojowników, którzy ginęli pod gruzami Warszawy w walce z Hitlerem, od przywódców, od tej złej kliki, przez którą Warszawa została zniszczona. Niech reakcja nie usiłuje zainkasować zasług tych, którzy nie dla niej ginęli, lecz ginęli dla Polski – mówił reprezentujący PPR minister oświaty Stanisław Skrzeszewski.

Co charakterystyczne dla pierwszego okresu istnienia „Polski ludowej”, obok informacji o obchodach 1 maja zamieszczano zapowiedzi uroczystości w rocznicę Konstytucji 3 maja. W mszy za ojczyznę w ocalałym kościele seminaryjnym miały wziąć udział władze państwowe i wojsko.

W kolejnych latach wraz z umacnianiem się nowego systemu obchody 1 maja stawały się coraz bardziej masowe i przymusowe dla robotników, uczniów i „inteligencji pracującej”. Oficjalne ogłoszenie 1 maja świętem państwowym było tylko formalnym potwierdzeniem tego procesu.

Dla zadokumentowania osiągnięć i zwycięstw klasy robotniczej, przodującej siły Narodu, budującego socjalizm, jako wyraz umocnienia się władzy ludowej, w hołdzie dla tysięcy bojowników wolności i postępu, dla zamanifestowania solidarności narodu Polskiego z siłami postępu i pokoju na całym świecie, w 60-tą rocznicę pierwszego obchodu międzynarodowego święta proletariatu w Polsce stanowi się, co następuje: Dzień 1 maja jest dniem święta państwowego, wolnym od pracy– głosiła ustawa z kwietnia 1950 r. o ustanowieniu 1 maja świętem państwowym.

Propaganda komunistyczna w okresie stalinizmu wydaje się dokładnym odzwierciedleniem zapisów ustawy z kwietnia 1950 r. Podczas wielkiego pochodu 1 maja 1950 r. szczególnie wiele transparentów i słów poświęcono „współpracy i przyjaźni” ze Związkiem Sowieckim. Symbolem „budowy socjalizmu” były liczne hasła zapewniające o wykonaniu tzw. planu sześcioletniego. Wzorem pochodów moskiewskich ważnymi aktorami ich polskich odpowiedników byli przodownicy pracy przepasani szarfami informującymi o przekroczeniu norm prac. Na niektórych wiecach byli obecni weterani ruchu z czasów przewrotu 1905 r.

Cześć wielkim rewolucyjnym tradycjom 60-letnich walk pierwszomajowych – głosił jeden z transparentów.

Konsekwentnie pomijano ich ówczesne barwy partyjne. Przynależność do niepodległościowego PPS kłóciłaby się z czczonymi przez komunistów „tradycjami internacjonalistycznymi” przeciwnej odbudowie niepodległości Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy.

1 maja był także okazją do budowy polskiego odpowiednika stalinowskiego kultu jednostki. W „Polskiej Kronice Filmowej” z maja 1950 r. można było obejrzeć relację z wizyty delegacji młodzieży szkolnej u prezydenta RP Bolesława Bieruta.

Prezydent życzył swym gościom – przodownikom w nauce – żeby w przyszłości stali się również przodownikami pracy – relacjonował lektor PKF Andrzej Łapicki.

Mimo że podczas uroczystości w ogrodach Belwederu uczestniczyli też premier Józef Cyrankiewicz i sowiecki marszałek w polskim mundurze Konstanty Rokossowski, to Bierut był jedynym bohaterem tego wydarzenia. W PKF z 1953 r., szczytowego okresu polskiego stalinizmu, kamera uchwyciła scenę, w której matka pokazywała kilkuletniemu synowi Bieruta na trybunie honorowej.

Zobacz, dziecko, to nasz wódz, nauczyciel, przyjaciel – głosił komentarz.

Zbliżało to dyktatora do propagandowego wizerunku nieżyjącego już wówczas przywódcy ZSRS.

Po przełomie roku 1956 r. ideologiczne natężenie propagandy nieco zelżało. Zniknęło też wiele „rekwizytów” epoki stalinowskiej – portrety przywódców ZSRS (poza wizerunkami „wodza rewolucji” Włodzimierza Lenina) i hołubieni przez propagandę przodownicy pracy. Brak uczestnictwa w pochodzie nie wiązał się również z dużym ryzykiem utraty pracy.

W przemówieniu Władysława Gomułki nie pojawiały się wątki dotyczące konieczności nasilenia walki z „krajami imperialistycznymi”, ale raczej podjęcia współzawodnictwa.

O tempie naszego marszu naprzód w ostateczności decyduje bowiem człowiek – jego poziom, jego praca, jego patriotyzm, jego poczucie społeczne, jego twórcza i dalekosiężna myśl – zaznaczał nowy lider PZPR.

Gomułka nie odniósł się w żaden sposób do entuzjazmu społecznego października 1956 r., który wyniósł go do władzy. Wydaje się, że był to jeden z kolejnych przejawów końca odwilży.

Rozczarowanie rządami Gomułki i wydarzenia roku 1968 skłoniły środowiska studenckie do protestu przeciwko represjom. Do najbarwniejszego doszło we Wrocławiu, gdzie studenci przemaszerowali przed trybuną honorową z hasłami: „Prawdę dziś mówi +Miś+ oraz „Czytajcie +Świerszczyk+, bo nie kłamie”. Ironicznie skandowano także imię I sekretarza, naśladując w ten sposób zwyczaje partyjne. Podobnie było w maju 1971 r., kilka miesięcy po masakrach na Wybrzeżu.

Atmosfera 1 maja w latach siedemdziesiątych miała być w zamierzeniu władz partii bardzo swobodna.

Polska Kronika Filmowa ukazywała święto 1 maja raczej jako radosny dzień skupiający przedstawicieli wszystkich profesji. Szczególnie okazale wyglądał warszawski pochód 1 maja 1975 r. – u szczytu okresu gierkowskiej prosperity. Propagandowa narracja PKF niemal całkowicie pomijała ideologiczny wymiar święta. Przypominano jedynie o sukcesach ostatniego czterolecia.

„Na VII Zjazd Partia przyjdzie z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku i programem dalszego rozkwitu Polski”. Kamery pokazywały ujęcia z wnętrza pochodu. Skupiały się one nie tylko na robotnikach reprezentujących kluczowe zakłady przemysłowe, ale również na hołubionych przez władzę luminarzach polskiej kultury, szczególnie popularnych aktorach i reżyserach filmowych. Ogromną siłę przyciągania miały też imprezy odbywające się po zakończeniu wiecu, na których można było kupić „towary deficytowe” – słodycze czy owoce cytrusowe.

W 1981 r. do oficjalnych obchodów przyłączali się działacze „Solidarności”. Biuro Polityczne KC PZPR odnotowało wiele przypadków „nacjonalizmu i antyradzieckości”. Od roku 1982 wiele świąt 1 maja przeradzało się w zamieszki. W 1985 r. oficjalny pochód w Gdańsku został niemal całkowicie rozbity nie przez „Solidarność”, która zorganizowała niewielki marsz prowadzony przez Lecha Wałęsę, lecz anarchistyczny Ruch Społeczeństwa Alternatywnego. W 1986 r. opozycji udało się zmniejszyć frekwencję na pochodach dzięki akcji telefonów do zakładów pracy – rozmówcy podszywali się pod działaczy miejscowych komitetów partyjnych i zawiadamiali, że z powodu katastrofy w Czarnobylu obchody odwołano. W latach osiemdziesiątych ciężar autentycznego święta pracy przejęły organizowane przez ks. Jerzego Popiełuszkę pielgrzymki ludzi pracy na Jasną Górę.

Wyjątkowy wymiar miały obchody z 1 maja 1989 r. W atmosferze pierwszej w dziejach PRL prawdziwej kampanii wyborczej ulicami Warszawy przeszedł legalny pochód opozycji, który wyruszył sprzed grobu ks. Popiełuszki przy żoliborskim kościele św. Stanisława Kostki. Na trasie prowadzącej na Podzamcze skandowano m.in. hasła: „Precz z komuną” i „Nie stój z boku, chodź na pochód”. Niezwykle blado wyglądał z kolei zorganizowany przez władze wiec na placu Zwycięstwa.

Wartki bieg wydarzeń odmienia naszą rzeczywistość. Łatwo nieraz o utratę równowagi, poczucia kierunku, a my musimy iść tylko naprzód, usuwać wszystko to, co się przeżyło, bronić tego, co trwałe, rozwijać to, co jest jutrem socjalizmu – stwierdził I sekretarz KC PZPR Wojciech Jaruzelski.

Zaledwie kilka miesięcy później miało się okazać, że był ostatnim przywódcą swojej partii, który przemawiał 1 maja. W 1989 r. tradycję pochodów, które były już tylko cieniem dawnych uroczystości, udało się podtrzymać m.in. w Bydgoszczy, Poznaniu i Szczecinie. Gdzie indziej ograniczano się do wieców i festynów.

Po 1989 r. widoczny w sferze publicznej stał się również religijny wymiar obchodów tego dnia. 1 maja jest także Świętem Józefa Rzemieślnika. Proklamował je papież Pius XII 1 maja 1955 r. W nauczaniu Kościoła kształtowanym od pontyfikatu Leona XIII znaczenie pracy jest jednym z najważniejszych elementów rozważań o społeczeństwie.

Praca ludzka stanowi klucz, i to chyba najistotniejszy klucz, do całej kwestii społecznej, jeżeli staramy się ją widzieć naprawdę pod kątem dobra człowieka – podkreślał papież Jan Paweł II w encyklice „Laborem exercens”.

Najważniejszym ośrodkiem kultu św. Józefa w Polsce jest Narodowe Sanktuarium pod jego wezwaniem w Kaliszu. 1 maja przybywa tam Ogólnopolska Pielgrzymka Pracowników i Pracodawców, organizowana przez NSZZ „Solidarność”.

Ustawa z roku 1950 w niezmienionym kształcie obowiązywała przez ponad pół wieku. W styczniu 2007 r. Sejm RP uchwalił jej nowelizację.

W hołdzie wszystkim tym, którzy swoją pracą tworzyli wielkość Naszej Ojczyzny, wspierali jej rozwój i budowali przyszłość dla następnych pokoleń, dla podkreślenia wartości pracy ludzkiej – rozumianej jako moralny obowiązek człowieka, ale też jako doskonalenie świata nas otaczającego – dokonującej się poprzez wszechstronny rozwój osoby ludzkiej, w trosce o zachowanie godności pracy ludzkiej i wiążącej się z tym wolności i mądrości– brzmi nowa preambuła uzasadniająca zachowanie Święta Pracy.

Artykuł 1 maja – 130 lat burzliwej historii Święta Pracy pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Wadowice remontują stary pomnik „dwunastaków”. Prawie stuletni monument przejdzie renowację. W ratuszu zdecydowano o wymianie głównego elementu pomnika, czyli rzeźby żołnierza.

W tym tygodniu rozpoczął się długo wyczekiwany remont najważniejszego monumentu w powiecie wadowickim. Po 42 latach „warty” stary żołnierz odszedł na zasłużoną „emeryturę”. Już wkrótce zastąpi go nowy, który w końcu będzie wyglądał tak, jak zaginiony oryginał z 1928 roku – poinformowały w środę władze miasta.

Z pomnika 12 P.P. zniknął żołnierz. Starą rzeźbę wykonaną przez Franciszka Suknarowskiego w 1921 roku zastąpi nowa rekonstrukcja. Rzeźba Suknarowskiego była już zniszczona od środka i za kilka lat mogła się rozsypać.

Tak ma wyglądać nowa rzeźba, która zastąpi poprzednią na pomniku 12 Pułku Piechoty. Mamy już projekt 3D, czyli model z gliny, wykonany przez Andrzeja Krawczaka – artystę rzeźbiarza z Krakowa, na podstawie archiwalnych zdjęć oraz w porozumieniu m.in. z naszymi historykami z Wadowic – poinformował burmistrz Wadowic Bartosz Kaliński.

Pomnik „dwunastaków” odsłonięto 95 lat temu, 11 listopada 1928 roku. Inicjatywę budowy pomnika, którym uczczono pamięć o poległych żołnierzach 12 pułku piechoty podjął  ppłk Józef Stefan Ćwiertniak, ówczesny dowódca wadowickiej „dwunastki”. Zaprojektowany został przez artystę-rzeźbiarza Józefa Jurę.

Szczyt wykonanego z piaskowca  zdobiła urna z emblematami Krzyża Walecznych i girlandą laurową. W połowie pięciometrowego postumentu umieszczona została figura żołnierza z bronią u boku, częścią ekwipunku oraz Krzyżem Walecznych na piersi munduru. Na jego bokach umieszczono wykonane z brązu nazwy sześciu pól bitewnych, w których walczyli żołnierze  12 pułku piechoty.

Inskrypcja informuje, że pomnik chwały poświęcony jest pamięci 350 żołnierzy 12 pp poległych w walkach o granice w latach 1918-1920.

Artykuł Najstarszy pomnik w Wadowicach będzie odnowiony. Ruszyły prace pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

W środę rano przedstawiciele samorządu w Wadowicach uczcili 14. rocznicę tragedii smoleńskiej. Delegacja samorządowców z burmistrzem Wadowic Bartoszem Kalińskim złożyła wiązanki pod pomnikiem katyńskim na wadowickich plantach.

Pomnik katyński został odsłonięty w 2010 roku jako hołd pamięci żołnierzom pomordowanym przez władze sowieckie. Rok później przy pomniku umieszczono tablicę upamiętniającą katastrofę smoleńska.

Zarówno budowa pomnika, jak i sama tablica smoleńska, były inicjatywą ówczesnej burmistrz Wadowic Ewy Filipiak.

Do katastrofy polskiego samolotu rządowego w Smoleńsku doszło w sobotę, 10 kwietnia 2010 roku o godz. 8:41. Zginęło w niej 96 osób, wśród nich: prezydent RP Lech Kaczyński z małżonką Marią, ostatni prezydent RP na uchodźstwie Ryszard Kaczorowski, wicemarszałkowie Sejmu i Senatu, grupa parlamentarzystów, dowódcy wszystkich rodzajów Sił Zbrojnych RP, pracownicy Kancelarii Prezydenta, szefowie instytucji państwowych, duchowni, przedstawiciele ministerstw, organizacji kombatanckich i społecznych oraz osoby towarzyszące, stanowiący delegację polską na uroczystości związane z obchodami 70. rocznicy zbrodni katyńskiej, a także załoga samolotu.

Była to druga pod względem liczby ofiar katastrofa w historii polskiego lotnictwa i największa pod względem liczby ofiar katastrofa w dziejach polskich Sił Powietrznych. Katastrofy nie przeżyła żadna z osób obecnych na pokładzie.

Artykuł Wadowice uczciły rocznicę tragedii smoleńskiej pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Jak poinformował w środę (3.04) wójt Lanckorony Tadeusz Łopata, samorząd otrzymał 468 tys. zł dotacji z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z Programu.

W ramach rewitalizacji zostanie wyremontowane pomieszczenie, które okryto w 2023 roku, czyli piwnica pod zapadnią od strony wjazdu do zamku.

Zakres prac konserwatorskich przy ścianach i sklepieniach odkrytej w 2023 r. piwnicy będzie obejmować: mechaniczne oczyszczenie, dezynfekcję, doczyszczenie chemiczne i parą wodną, odsalanie, impregnację wzmacniającą, iniekcję rozluźnionych spoin, uzupełnienie elementów kamiennych wątków, uzupełnienie spoinowania oraz miejscowe scalenie kolorystyczne – czytamy w komunikacie Urzędu Gminy w Lanckoronie.

W obecnym stanie zamek jest trwałą ruiną. Zachowane są relikty dwóch baszt, które posiadają fundamenty wykonane z nieobrobionego piaskowca z lokalnych złóż, na zaprawie wapiennej z dodatkiem gruboziarnistego kruszywa. Zachowały się również częściowo umocnienia ziemne.

Warto tutaj przypomnień, że 6 i 7 kwietnia będzie można zwiedzać ruiny zamku z przewodnikiem.

Historia XIV-wiecznego zamku jest bardzo burzliwa, a co za tym idzie ciekawa. Same wykopaliska prowadzone przez firmę rewitalizującą zamek wykazały, że pod ziemią znajduje się jeszcze kawał historii.

W czasie prac archeologicznych na 1 metr wysokości odkopano część murów zamku, które do tej pory zalegały pod ziemią. Okolica została oczyszczona z drzew, które przez lata się tu wysiewały.

Jeszcze kilka lat temu w planach była tutaj budowa stoku narciarskiego i SPA.

Docelowo całe wzgórze ma być przystosowane do ruchu turystycznego. Mają tutaj powstać nowe ścieżki piesze, a także inne elementy infrastruktury pieszej. Zamek ma być częściowo odbudowany. Potrzebne są jednak tutaj ogromne pieniądze.

Artykuł Wójt w garniturze wszedł do dziury w ruinach zamku. Zapowiada tutaj porządki pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

W poniedziałek (11.03) Dom na Dzwonku, czyli najnowsze centrum aktywności  społecznej w gminie Wadowice opublikowało wzruszający post. Wśród zdjęć, które powiększają kolekcję wspomnień sprzed lat, możemy zobaczyć także kilka z przedstawienia oraz lokalnej szkoły.

Zdjęcia historyczne, które są dostarczane do Domu na Dzwonku, mają oczywiście dotyczyć tego odnowionego niedawno miejsca.

Na jednym z ostatnio dostarczonych widać dwie uczennice szkoły.

Są to Panie Bogusława Chylewska i Henryka Koźbiał, a zdjęcie najpewniej pochodzi z jakiegoś przedstawienia teatralnego. Panią Henię pragniemy w tym miejscu wspomnieć w sposób szczególny, ponieważ dzisiaj ma miejsce jej ostatnie pożegnanie… Była niezwykle życzliwą i pogodną osobą, zawsze uśmiechnięta, dusza towarzystwa. Pani Heniu, dzisiaj mówimy do zobaczenia – czytamy w poście centrum aktywności.

Jak mówią w Domu na Dzwonku, takie zdjęcia to skarb.

Można na nich zobaczyć ogrom historii związanej z Domem na Dzwonku, dlatego w dalszym ciągu prosimy o informację, jeśli uda się w Państwa albumach znaleźć takie fotograficzne wspomnienia… – czytamy dalej w poście na Facebooku.

Zobaczcie, czy odnajdziecie się na zdjęciach TUTAJ.

Artykuł Dom na Dzwonku żegna mieszkankę widoczną na starych zdjęciach. „Do zobaczenia” pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Kilka dni temu pierwsi, zaproszeni goście mogli obejrzeć efekty pracy archeologów na ruinach zamku w Lanckoronie. Trzeba przyznać, że to, co teraz można zobaczyć na zamku, robi wrażenie.

Szczególnie widocznym skutkiem prac restauracyjnych jest nie tylko uporządkowany teren wokół ruin, ale także drewniany most, który pojawił się w miejscu istniejącego wieki wcześniej traktu.

To, co szczególnie rzuca się w oczy to bruk z rynsztokami na dziedzińcu i w sieni przejazdowej. Część nawierzchni została odnowiona, część tylko oczyszczono. Wcześniej nie można było podziwiać koryt odpływowych, które w średniowieczu były normą, mającą zapewnić odpływ nieczystości z terenów mieszkalnych.

To jednak nie koniec.

W jednej ze ścian zachowało się stare przejście z kamieniarką. Natrafiono też na pozostałości średniowiecznego okna – informują w Urzędzie Gminy w Lanckoronie.

Przed rozpoczęciem prac w 2023 roku stan zachowania kamiennych ruin zamku w Lanckoronie był bardzo zły. Przenikająca w strukturę murów woda, dzika roślinność porastająca zabytek, nawarstwienia, zagruzowane nasypy ziemne przesłaniające mury – doprowadziły do znacznej destrukcji pozostałości po średniowiecznym zamku.

Głównym celem prac było zahamowanie przyczyn postępującej destrukcji, zabezpieczenie ruin na przyszłość oraz uczytelnienie pierwotnego założenia architektonicznego zamku i części otaczających go fortyfikacji.

Teraz ruiny zostały odpowiednio zabezpieczone, a w przyszłości część budowli ma być odbudowana, tak, jak chociażby brama wjazdowa, czy owalna wieża.

Jak zapowiedział wójt Lanckorony Tadeusz Łopata, 6 i 7 kwietnia będzie można zwiedzać za darmo ruiny.

W weekend 6-7 kwietnia br. w godz. 10-16 będzie możliwość nieodpłatnego zwiedzania zamku. Dodatkowo o godz. 10, 12 i 14 będzie zorganizowane zwiedzanie z przewodnikiem. Serdecznie zapraszam – dodaje wójt.

Artykuł Dwa dni darmowego zwiedzania. Dlaczego warto zobaczyć ruiny zamku w Lanckoronie? pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

W piątek (1.03) w Lanckoronie można było po raz pierwszy zobaczyć odrestaurowane ruiny zamku. Mogli to zrobić na razie zaproszeni goście, ale wójt Tadeusz Łopata podał już konkretne daty otwarcia ruin dla zwiedzających.

Jak mówił wójt, 6 i 7 kwietnia w wyznaczonych godzinach na zamek będą mogły wejść pierwsze zorganizowane grupy. Samorządowiec poleca tę formę zwiedzania, ponieważ przewodnik dokładnie przedstawi historię zamku oraz opisze historycznie to, co możemy na miejscu zobaczyć.

Historia XIV-wiecznego zamku jest bardzo burzliwa, a co za tym idzie ciekawa. Same wykopaliska prowadzone przez firmę rewitalizującą zamek wykazały, że pod ziemią znajduje się jeszcze kawał historii.

W czasie prac archeologicznych na 1 metr wysokości odkopano część murów zamku, które do tej pory zalegały pod ziemią. Okolica została oczyszczona z drzew, które przez lata się tu wysiewały.

Jak mówi nam wójt, jeszcze kilka lat temu w planach była tutaj budowa stoku narciarskiego i SPA.

Bez puszenia się mogę powiedzieć, że swoim działaniem przyczyniłem się do zachowania tego zabytku, a co za tym idzie historycznej spuścizny Lanckorony – powiedział nam Tadeusz Łopata.

Całość inwestycji rok temu wyceniono na około 16 mln zł. Jak mówi wójt, już teraz wiadomo, że potrzeba będzie o wiele więcej pieniędzy. Złożył już wniosek o dotacje na kolejny etap prac. Do tej pory wydano 6,7 mln zł.

Odbudowana ma zostać brama wjazdowa do zamku, a także podwyższona ma być wieża – wymienia Tadeusz Łopata.

Docelowo całe wzgórze ma być przystosowane do ruchu turystycznego. Mają tutaj powstać nowe ścieżki piesze, a także inne elementy infrastruktury pieszej.

Artykuł Ruiny zamku w Lanckoronie odrestaurowane, a mógł tutaj powstać stok narciarski i SPA pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Od dłuższego czasu trwa rewitalizacja ruin zamku w Lanckoronie. Wzgórze zamkowe ma być wkrótce otwarte dla turystów. Co jakiś czas przedstawiciele gminy ujawniają kolejne perełki, które odnajdują pracujący na miejscu archeolodzy.

Sporą część zabytkowych części zamku udało się odnowić, część została zrekonstruowana i przygotowana do zwiedzania.

Jedną z bardziej spektakularnych rekonstrukcji jest drewniany most, który zgodnie z przekazami historycznymi znajdował się tutaj na początku XVII wieku.

Dostęp do zamku zapewniał wielki, 4-przęsłowy most drewniany, wsparty na trzech filarach. Wg ryciny z pocz. XVII w. były one drewniane, ale później zastąpiono je filarami murowanymi, których pozostałości odkryte zostały podczas badań archeologicznych. Najprawdopodobniej przęsło najbliższe murów przedbramia było podnoszone (zwodzone) dla utrudnienia dostępu do zamku. Nie można też wykluczyć, że w obrębie samego przedbramia znajdowała się drewniana zapadnia, blokująca dostęp do bramy głównej i sieni prowadzącej na dziedziniec. Od wschodu wjazd na most mógł być dodatkowo broniony murowaną basztą, widoczną na rycinie z 1645 r – informują w Urzędzie Gminy w Lanckoronie.

W najbliższym czasie ruiny zamku powinny być udostępnione dla zwiedzających. O konkretnych datach dowiemy się jeszcze w marcu.

Artykuł Na wzgórzu lanckorońskim nowa budowla. Tego mostu nie było tutaj od setek lat pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Historia Wadowic wciąż  kryje wiele tajemnic i wiele jest jeszcze rzeczy, o których nie wiemy. W ostatnich latach rośnie liczba osób zainteresowanych lokalną przeszłością. Świadczą o tym  liczne publikacje dotyczące przeszłości, wykłady historyków, spotkania z mieszkańcami poświęcone dawnym wydarzeniom.

Zdaniem ratusza nadszedł czas, by zebrać wiedzę o przeszłości Wadowic w jedno duże wydawnictwo. Tak ma powstać czterotomowa monografia, którą dla Wadowic przygotują naukowcy. Miasto podpisało z nimi kontrakt na przygotowanie publikacji. Na opracowanie własnych dziejów Wadowice wydadzą 275 tys. złotych.

Grupa dziesięciu historyków i tłumacz, prowadząc badania w archiwach, ma zająć się opracowaniem i wydaniem historii miasta.  Całość będzie gotowa w 2027 roku, kiedy to Wadowice będą obchodziły swoje 700-lecie. Prace nad wydawnictwem trwają od roku.

Opracowaniem naukowym zajmą się: Konrad Meus, Tomasz Graff, Mirosław Płonka, Dorota Żurek, Marcin Starzyński, Karol Witkowski, Krzysztof Koźbiał, Tomasz Babnis, Sławomir Dryja, Marcin Gadocha, Karol Witkowski.

Jednym z elementów projektu popularyzacji historii lokalnej były spotkania historyków z mieszkańcami. W piątek historycy Konrad Meus i Tomasz Graff spotkali się z zainteresowanymi historią w restauracji Parkowa w Wadowicach.

Podczas spotkania burmistrz Bartosz Kaliński zapowiedział, że pierwszy tom monografii ukaże się na rynku wydawniczym jeszcze w tym roku.

To było niezwykłe tourne. Byliśmy w każdym sołectwie, a dzisiaj spotkaliśmy się wspólnie w Parkowa Galicjanka, gdzie Konrad Meus i Tomasz Graff opowiadali o pracy nad Monografią Ziemi Wadowickiej oraz o tajemnicach naszego Parku Miejskiego, a jest ich sporo… ! Wszystko przeczytacie w monografii. Pierwszy z czterech jej tomów ukaże się jeszcze w tym roku – poinformował Bartosz Kaliński.

Artykuł Trwają prace nad monografią historii Wadowic. Pierwszy tom jeszcze w tym roku pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Europejskie Stowarzyszenie Żydowskie (EJA) organizuje w Polsce konferencję związaną z antysemityzmem w Europie. Jak mówią organizatorzy, konferencja jest potrzebna w związku z narastającą liczbą przypadków zdarzeń antysemickich po 7 października. Od tego momentu bowiem trwa konflikt między Hamasem w Strefie Gazy a Izraelem.

Konferencja będzie trwać od 21 do 23 stycznia.

Co ciekawe, jedną z najgłośniejszych informacji, która przebija się do mediów jest udział Elona Muska w tym wydarzeniu. Jeden z najbardziej znanych przedsiębiorców ( Tesla, SpaceX, portal X, wcześniej Twitter ) ma wylądować na krakowskim lotnisku Balice w poniedziałek (22.01).

We wtorek (23.01) Elon Musk ma przyjechać do Oświęcimia, gdzie odwiedzi obóz koncentracyjny obecnie Muzeum Auschwitz-Birkenau.

Skąd obecność tego przedsiębiorcy w takim miejscu? Okazuje się bowiem, że według badań przeprowadzonych niemal rok temu, na zarządzanym przez Muska portalu X ( wcześniej Twitter) wzrasta ilość antysemickich postów.

Oskarżenia nasiliły się po tym, jak przedsiębiorca poparł na X jednego z użytkowników, który stwierdził, że „Żydzi promują nienawiść przeciwko białym”. Później Musk starał się wycofywać ze swojego stanowiska, jednak niewielu tym przekonał – największe światowe korporacje wstrzymały reklamy na portalu, a Musk udzielił kontrowersyjnego wywiadu, w którym wulgarnie krytykował te decyzje – czytamy na portalu myancymonypolska.pl.

Elon Musk pojawi się w Oświęcimiu na zaproszenie EJA. Zaproszenie otrzymał przez platformę X.

Do wydarzenia nawiązał także poseł PiS Przemysław Czarnek, który również skontaktował się z Muskiem przez portal „X”. Postanowił on jednak wykorzystać okazję do przekazania przedsiębiorcy informacji o odbywających karę więzienia politykach PiS.

Zaraz po wizycie w Auschwitz w imieniu Wolnych Polaków zapraszamy do więzień w Radomiu i Ostrołęce, w których przetrzymywani są członkowie polskiego parlamentu. To pierwszy raz od 1989 roku, gdy w Polsce mamy więźniów politycznych. Niech świat dowie się, jak nowa koalicja rządowa na każdym kroku łamie prawo zaledwie w miesiąc po przejęciu władzy. Trwa atak na polskie media, sądy i szeroko rozumianą wolność” – dodał. – napisał na platformie X Przemysła Czarnek.

20 grudnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie skazał prawomocnie Mariusza Kamińskiego i Macieja Wąsika na dwa lata pozbawienia wolności za nadużycia władzy w związku z tzw. aferą gruntową. W zeszły wtorek policja zatrzymała obu polityków PiS, później zostali oni osadzeni w zakładach karnych. Prezydent poinformował w ubiegły czwartek o wszczęciu na podstawie Kpk postępowania ułaskawieniowego wobec Kamińskiego i Wąsika na prośbę ich żon.

Źródło: myancymonypolska.pl, (PAP)

Artykuł Elon Musk odwiedzi Oświęcim. Poseł Czarnek nie wytrzymał i skorzystał z okazji pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Filip Kaczyński z Wadowic i jego rodzina twierdzą, że padli ofiarą szantażu, który ma dotyczyć przeszłości dziadka Jana Kłącza, żołnierza Armii Krajowej ps. „Sęk”. Celem szantażu miało być wycofanie się posła PiS z działalności publicznej.

Poseł PiS z Wadowic postanowił, że nie będzie bierny.

W sobotę, 13 stycznia, w mediach społecznościowych poseł opublikował film dokumentalny o swoim dziadku. Jan Kłącz zmarł w 2008 roku w wieku 90 lat. W czasie wojny, jak i po, brał udział w konspiracji Armii Krajowej. Po II wojnie światowej został zwerbowany przez UB. Jego akta zachowały się w Instytucie Pamięci Narodowej. Właśnie faktowi współpracy z tajną policji PRL poświęcona jest główna narracja filmu, który pojawił się w sobotę.

W filmie wypowiadają się między innymi: poseł Filip Kaczyński, jego mama Zofia Kaczyńska, czy lokalny historyk Michał Siwiec – Cielebon, który badał akta IPN.

Rodzina nie zaprzecza faktowi zwerbowania dziadka przez UB, a potem Służbę Bezpieczeństwa. Zresztą zmarły przed laty Jan Kłącz sam to opisał, wyjaśnił swoje motywy.

W kronice, którą prowadził własnoręcznie, znalazło się obszerne wyjaśnienie. Poinformował wówczas, że był szantażowany i grożono mu i jego rodzinie. Opisał między innymi, jak funkcjonariusze bezpieki wywieźli go raz na cmentarz, by go złamać.

Po podpisaniu współpracy miał regularnie stawiać się do siedziby Urzędu bezpieczeństwa Publicznego w Wadowicach. Jak twierdził, nigdy nie zdradził swoich kolegów z konspiracji. Część z nich zresztą, w tajemnicy przed bezpieką, została o tym poinformowana przez niego samego.

Michał Siwiec – Cielebon, który przeczytał w IPN akta majora twierdzi, że jego zeznania miały charakter ogólnikowe.

Jak ustalił historyk, Służba Bezpieczeństwa zdecydowała się sama zerwać z nim współpracę określając kontakt z Janem Kłączem jako bezwartościowy i nieprzynoszący żadnej wiedzy. Pozorowana współpraca z UB i SB byłych żołnierzy Armii Krajowej po ich ujawnieniu się w latach tuż po wojnie była dla tych żołnierzy często jedynym sposobem, by nie trafić do celi lub nie stracić życia.

Zdaniem rodziny Kaczyńskich wykorzystywanie historii sprzed 70 lat do bieżącej walki politycznej jest dziś niegodziwe.

Film ten powstał w obronie dobrego imienia mojego świętej pamięci dziadka mjr Jana Kłącza, żołnierza, gorliwego patrioty, ale przede wszystkim wspaniałego człowieka. Wszystko wskazuje na to, że niebawem w przestrzeni publicznej pojawią się informacje, mające na celu jego zdyskredytowanie. Uderzanie w człowieka, który już nie żyje i nie może się odnieść do zakłamanych interpretacji i przeinaczonych faktów, uważam za szczyt niegodziwości. Nie pozwolimy, cała nasza rodzina i środowisko, które znało Jan Kłącza, aby z powódek politycznych, ze względu na moją działalność Jego imię było szargane i by stał się narzędziem politycznej walk.  Jeśli będzie taka potrzeba, wystąpimy na drogę sądową – oświadczył poseł Filip Kaczyński.

Jan Kłącz urodził się 23 czerwca 1917 roku w Kalwarii Zebrzydowskiej jako syn mistrza stolarskiego. Przed wojną studiował muzykę e w Instytucie Muzycznym w Krakowie przy ul. Św. Anny 2. Prowadził pierwsze zespoły chóralne w Kalwarii Zebrzydowskiej, ucząc się równolegle gry na wszystkich możliwie dostępnych mu instrumentach. Założył jazzowy zespół „Jazz-odeon”.

W 1938 roku otrzymał powołanie do wojska. Służył w macierzystym 12 p.p. Wadowice jako z-ca plutonu podchorąży. Po wybuchu II wojny światowej brał czynny udział w walkach przeciw okupantowi, dostając się ostatecznie w wyniku walk pod Tomaszowem Lubelskim do niewoli. Stamtąd jednak udało mu się uciec i dotrzeć do Kalwarii. Tutaj mocno zangażował się w działalność konspiracyjną przeciw okupantowi, zostając dowódcą I kompani II Batalionu 12 p.p. i otrzymując konspiracyjny pseudonim „Sęk”.

Po wojnie pracował w Roczynach koło Andrychowa jako nauczyciel, następnie w Kalwarii w Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska. W 1953  objął stanowisko wychowawcy, a następnie kierownika w internacie przy Szkole Stolarskiej w Kalwarii. Przez lata prowadził orkiestrę dętą w Kalwarii Zebrzydowskiej, orkiestrę smyczkową, chóry mieszane, męskie i młodzieżowe oraz współtworzył i okresowo kierował zespołem jazzowym. Na koniec kariery zawodowej pracował jako dyrektor Szkole Podstawowej w Kalwarii Zebrzydowskiej .

Większość swojego życia Jan Kłącz poświęcił zagadnieniom kultury i sztuki w Kalwarii Zebrzydowskiej. Poza muzyką Jan Kłącz zajmował bowiem się również malarstwem. Jest autorem około 300-tu prac plastycznych wykonanych różnymi technikami, od ołówka poprzez akwarele, aż po prace w technice olejnej. Jest autorem bardzo wnikliwej, ręcznie pisanej blisko 200-stronicowej kroniki Kalwarii Zebrzydowskiej. Przez wiele lat był radnym miejskim Kalwarii Zebrzydowskiej. Był  prezesem Koła Terenowego Polskiego Związku Rencistów i Inwalidów w Kalwarii, wice-prezesem Koła ZBOWiD w Kalwarii oraz członkiem prezydium wojewódzkiego Zarządu ZBOWiD w Bielsku-Białej.

:: Film Jan Kłącz „Sęk” – Prawdziwa Historia

Artykuł Poseł z Wadowic szantażowany historią dziadka. „Jego dobre imię jest szargane” pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Jak przyznał Polskiej Agencji Prasowej wójt Lanckorony Tadeusz Łopata, zakończył się pierwszy etap renowacji ruin zamku w najwyższym punkcie wsi.

Już niebawem pierwsi turyści będą mogli zwiedzać miejsce, które do tej pory było w bardzo złym stanie technicznym.

Wstępnie ustalono, że ruiny zostaną otwarte dla zwiedzających wiosną tego roku.

Co ciekawe wójt poinformował, że gmina złożyła już odpowiedni wniosek o kolejne pieniądze na dalsze prace. Okazuje się bowiem, że przy okazji „odkrywania” ruin pojawiały się kolejne niespodzianki.

Tak było przy północnej ścianie. Przy odkrywce pojawiły się mury wzniesione jeszcze przez Zebrzydowskich. To jest zabytek, gdzie się nie zacznie, tam można się spodziewać kolejnych odkryć – tłumaczył PAP wójt Lanckorony.

Takie znaleziska zawsze zwiększają koszty dalszych prac. Już teraz wiadomo, że zakładana na tę inwestycję kwota 16 mln zł zapewne się zwiększy.

Artykuł Pierwsze prace na zamku w Lanckoronie zakończone. Kiedy wpuszczą turystów? pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

W rozmowie z PAP prof. Wojciech M. Marchwica przypomniał, że termin „kolęda” jest stosunkowo późny, ponieważ do XVIII wieku nie dotyczył pieśni śpiewanych w kościołach w okresie Bożego Narodzenia.

Przez kolędę w dawnej Polsce rozumiano przede wszystkim wizytę duszpasterską właśnie w okresie Świąt, kiedy ksiądz błogosławił dom. Kolędą nazywano także różnego rodzaju prezenty. Natomiast pieśni śpiewane w okresie Bożego Narodzenia nazywano po prostu pieśniami bądź piosnkami, lub rotułami. Termin +kolęda+ w dzisiejszym tego słowa znaczeniu został usankcjonowany dopiero w połowie XIX wieku, kiedy ksiądz Michał Mioduszewski wydał dwa zbiory – +Pastorałki i kolędy+ oraz +Śpiewnik kościelny+, w których dokonał podziału na dwie grupy pieśni, czyli na pastorałki, te o bardziej świeckiej tematyce – do śpiewania w domu – oraz na kolędy jako pieśni religijne, które śpiewa się w kościele – przypomniał muzykolog.

Nie oznacza to jednak, że do tego czasu nie śpiewano pieśni nieliturgicznych, które tematycznie nawiązywały do Bożego Narodzenia.

Rozwój tych pieśni związany jest z zakonem franciszkańskim. Kiedy w XII i XIII wieku zaczęła się rozwijać tradycja jasełkowa, tego typu śpiewy były do nich wprowadzane. Do XV wieku dominowały pieśni łacińskie, ale wraz z rozwojem ruchów protestanckich, pieśni te zaczęto tłumaczyć na języki narodowe – niemiecki, czeski i polski i inne. Od wieku XVI zaczęto je tworzyć już w językach rodzimych – powiedział prof. Marchwica.

Zwrócił uwagę, że jest jeszcze jeden – pozakościelny – korzeń tradycji kolędowej.

W czasach przedchrześcijańskich we wszystkich kulturach było obchodzone święto przesilenia zimowego. Obchodzone je w różny sposób, ale łączyła te obchody jedna rzecz – wykonywano wówczas pieśni o charakterze życzeniowym, choć nie miały one nic wspólnego z religijnością – przypomniał. -Ten życzeniowy charakter jest widoczny przede wszystkim w pastorałkach – dodał.

Najstarsze polskie pieśni na Boże Narodzenie pochodzą z XIII wieku.

Paradoksalnie za pierwszą kolędę uważa się pieśń +Zdrow bądź, krolu anjelski+, choć tak naprawdę do końca nie wiadomo, w jakim jest języku. Jest to bowiem mieszanka języka polskiego i czeskiego, który w tamtym czasie był stawiany wyżej niż polski, uważano go za bardziej elegancki – powiedział muzykolog.

Z XVI stulecia pochodzi również sporo opracowań śpiewów na Boże Narodzenie. W Polsce najsłynniejszymi były „Kancjonały staniąteckie”, które zostały znalezione w benedyktyńskim klasztorze w Staniątkach niedaleko Krakowa.

Jak jednak zaznaczył prof. Wojciech M. Marchwica, złoty wiek polskiej kolędy przypada na XVII stulecie. Już w XVI wieku obok kancjonałów protestanckich powstawały – w związku z kontrreformacją – kancjonały katolickie. Zaczęto także przerabiać pieśni o proweniencji ludowej, nieraz nawet bardzo frywolnych, na te związane z Bożym Narodzeniem.

Jako przykład takiej pieśni muzykolog wskazał na „Ach zła Ewa narobiła” lub „Z Raju, pięknego miasta, wygnana jest niewiasta”.

Kolędy pochodzące z XV i XVI wieku możemy liczyć w setkach, jeżeli uwzględnimy ich warianty. Z kolei z XVII wieku pochodzi już ponad tysiąc melodii kolędowych. Gdyby uwzględnić jeszcze teksty, to byłoby ich dużo więcej, ponieważ według moich szacunków istnieje ponad sześć tysięcy różnego rodzaju tekstów, nie wliczając w to wariantów językowych – podkreślił badacz.

Od XV w. w pieśniach bożonarodzeniowych dominowała tematyka maryjna. Widzimy w nich Matkę Bożą i Dzieciątko, choć nie były to jeszcze pieśni-kołysanki typu kolędy „Lulajże, Jezuniu” czy „Gdy śliczna Panna”. Maryja jest bowiem ukazywana bardziej jako królowa niż matka. W kolejnym stuleciu wiernych zaczęły nurtować kwestie dotyczące dziewictwa Maryi oraz jak to się stało, że pomimo porodu, pozostawała dziewicą.

Zaczęło się pojawiać sprytne wytłumaczenie, że Jezus narodził się w taki sposób, jak promień słońca przechodzi przez szkło. Promienie nie naruszają przecież szyby, tak samo wyglądały narodziny Jezusa. Takie wytłumaczenie pojawiało się też w ikonografii z tego okres.

 W kolędach wiele miejsca zajmują także ptaki. W starych śpiewnikach możemy znaleźć niesamowite historie o ptasim weselu. Prawdopodobnie są to ślady przedchrześcijańskich eposów ludowych, do których jedynie dokładano kilka pierwszych zwrotek o Bożym Narodzeniu- przypomniał muzykolog.

Z kolei w kolędach z XVII i XVIII wieku częstym motywem są elementy związane z narodzeniem Jezusa, np. opis żłobka, siana czy zwierząt towarzyszących scenie Narodzenia.

W kolędach pojawiały się także elementy historii zaczerpnięte z apokryfów. W jednej z kolęd śpiewano o tym, jak Matka Boża uciekając do Egiptu nagle zaczęła płakać, bo oczami profetycznego ducha widzi mękę Jezusa w przyszłości. I wtedy w tekście kolędzie pojawiają się zwrotki o błogosławionych gwoździach i koronie cierniowej, co wydaje się być zupełnie dziwacznie, ale z punktu widzenia teologicznego – jak najbardziej uzasadnione. Ale w kolędach pojawiały się też pseudodyskusje nad wyższością Wielkiej Nocy nad Świętami Bożego Narodzenia. W +Kancjonale karmelitańskim z XVIII wieku+ mamy kolędę pt. +Alleluja z kolędą się swarzyła+, czyli kłóciła – powiedział prof. Marchwica.

W przypadku omawianych śpiewów świątecznych mamy również do czynienia z nurtem życzeniowym, który nawiązywał do pieśni pogańskich i nie miał właściwie nic wspólnego z Bożym Narodzeniem.

Taką piosenką jest chociażby +Kaczka dziwaczka+, której dzisiaj nie postrzegamy raczej jako kolędy. Takie życzenia możemy złożyć i dziś naszym czytelnikom: +Ktorej waszmościom uprzejmie winszuję, / wolność mieć wieczną w niebie affektuję+ – powiedział badacz.

Do składania życzeń podczas śpiewania pieśni odwoływali się także kolędnicy.

Obecnie w Polsce zazwyczaj śpiewa się kolędy pochodzące z XVII wieku, jak „Przybieżeli do Betlejem, pasterze”.

Bardzo mało śpiewamy tych XVI-wiecznych, ponieważ są one uważane za mniej wesołe. Jednak śpiewamy kolędę +Anioł pasterzom mówił+, która z kolei pochodzi z XIV wieku. Śpiewamy z kolei sporo kolęd o charakterze kołysankowym, jak +Lulajże, Jezuniu+ – ocenił muzykolog.

 Wielu autorów kolęd nie znamy, ponieważ zazwyczaj była to praca grupowa kilku osób.

Jednym z nielicznych wątków jest +Pieśń o Narodzeniu Pańskim+, powszechnie znana jako +Bóg się rodzi+, której autorem jest wybitny poeta Franciszek Karpiński – przypomniał.

Kolęda została napisana w XVIII wieku, jednak jest utrzymana w XVII-wiecznej, kontrastowej stylistyce baroku.

Autorem kolędy jest również Juliusz Słowacki, który z „Złotej czaszce” zamieścił tekst kolędowy.

Tej kolędy jednak się nie śpiewa chyba dlatego, że nie jest ona z pochodzenia ludowa, a Słowacki zbyt poetycko opisał Marię kładące puch pod główkę Dziecięcia – ocenił.

W okresie Bożego Narodzenia śpiewa się natomiast XIX-wieczną kolędę do słów Teofila Lenartowicza pt. „Mizerna cicha”.

Jak ocenił prof. Wojciech M. Marchwica, „Polska ma niesamowitą tradycję kolędową”.

Z kolędami wiąże się również pewien fenomen.

W każdym kraju w kolędach odwoływano się do zagadnień lokalnych, związanych z historią danego kraju. W Polsce były one wykorzystywane i przerabiane z okazji różnych wydarzeń historycznych. W czasie II wojny światowej i okupacji dopisywano kolejne zwrotki, choć oczywiście nie wykonywano tych nowych wersji w kościołach, lecz w domach.

Sam zresztą pamiętam, kiedy śpiewałem w chórze akademickim, w czasie stanu wojennego w kolędzie +Bóg się rodzi+, zmieniano tekst kolędy na +Podnieś rękę, Boże Dziecię, pobłogosław Solidarność+ – powiedział. – Kolęda stała się zatem nośnikiem różnego rodzaju treści, które dotyczącą szerszego zjawiska niż tylko i wyłącznie narodzin chrześcijańskiego Boga. Opowiada o narodzinach dobra w czasach zła, aby pokazać, jak ważne jest to, że my oczekujemy czegoś dobrego – dodał.

Artykuł Co to jest ta „kolęda”? Polska ma niesamowitą tradycję pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Obelisk w Barwałdzie Średnim został wzniesiony w 2004 roku, aby upamiętnić tragiczną katastrofę kolejową, która miała miejsce w tym miejscu w 1944 roku. Koszt budowy pomnika wyniósł ponad 10 tysięcy złotych.

Niestety, z biegiem lat monument uległ niekorzystnym warunkom atmosferycznym i wymagał renowacji. Dzięki wysiłkowi Zespołu Pozyskiwania Środków Zewnętrznych udało się pozyskać dotację w ramach konkursu „Małopolska Pamięta – zachowanie miejsc pamięci historycznych” z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego w wysokości niemal 6 tysięcy złotych.

Renowacja obelisku w Barwałdzie Średnim była koniecznością, aby zachować w dobrym stanie ten ważny dla mieszkańców pomnik. Prace obejmowały m.in. oczyszczenie i odnowienie płyty z napisami oraz wymianę zniszczonych elementów. Ponadto, w ramach zadania przeprowadzono prace związane z utworzeniem otoczenia obelisku, tak aby lepiej prezentował się w przestrzeni – poinformował w komunikacie Urząd Miasta w Kalwarii Zebrzydowskiej.

Odbiór zadania odbył się w obecności władz miasta oraz przedstawicieli instytucji, które brały udział w realizacji projektu. Wszyscy obecni byli pod wrażeniem efektów prac, które przywróciły obeliskowi jego dawną świetność.  W końcu dzieło to jest nie tylko miejscem pamięci, ale także symbolem jedności i solidarności dla mieszkańców. Dzięki temu, że monument został odnowiony, będzie mógł wciąż służyć jako miejsce skupienia i zadumy nad historią.

Katastrofa kolejowa w Barwałdzie Średnim była czołowym zderzeniem pociągu osobowego E383 relacji Zakopane – Kraków z niemieckim pociągiem wojskowym na szlaku Kalwaria Zebrzydowska – Klecza Górna. Do zdarzenia doszło  24 listopada 1944 roku, między godziną 15:15 a 15:20 w Barwałdzie Średnim.

Katastrofa ta jest jednym z dwóch najtragiczniejszych wypadków udokumentowanych w polskim kolejnictwie. Zginęło w niej co najmniej 60 osób, część relacji podaje liczbę 130 lub 134 ofiar.

Okoliczności tragedii znane są praktycznie z tylko jednego źródła. Opracowania, które powstały później, nie uzupełniają wiedzy dotyczącej przyczyn katastrofy. Nie zachowała się żadna fotografia z miejsca wypadku, brak również dokumentacji z prowadzonego śledztwa. Zdaniem prof. Andrzeja Nowakowskiego, akta dotyczące katastrofy mogą wciąż znajdować się w niemieckich archiwach. Tragedia barwałdzka może być największą katastrofą w dziejach polskiej kolei (pod względem liczby ofiar), jednak wojenne okoliczności nie pozwalają na zweryfikowanie tej hipotezy. Samo wydarzenie pozostawało niemal zapomniane przez pół wieku.

Artykuł Odnowiono obelisk w Barwałdzie Średnim. Upamiętnia jedną z największych katastrof kolejowych pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

W środę (13.12) przedstawiciele lokalnych władz i NSZZ Solidarności złożyli kwiaty i zapalili znicze pod pomnikiem Solidarności. W ten sposób upamiętnili 43. rocznicę wprowadzenia w Polsce stanu wojennego oraz jego ofiary.

Pod pomnik na wadowickich plantach stawili się przedstawiciele samorządu miejskiego z burmistrzem Bartoszem Kalińskim na czele, powiatowego z wicestarostą Beatą Smolec, obecny był też poseł PiS Mariusz Krystian. Uroczystość zorganizowała lokalna organizacja NSZZ Solidarności. W sumie na uroczystośc stawiło się około 40 osób.

43 lat temu, w niedzielę 13 grudnia 1981 roku o godz. 6 rano, ogłoszono wprowadzenie stanu wojennego. Historycy podają, że w czasie jego trwania zginęło około 100 osób. Internowano 5 tys. opozycjonistów, w tym również kilkoro mieszkańców Wadowic.

Z Wadowic internowano: Józefa Zemana, Andrzeja Nowakowskiego, Stanisława Hanusiaka, Władysława Kroczka, Aleksego Stopę oraz Józefa Sajdaka z Kleczy, Stanisława Góreckiego ze Spytkowic i Andrzeja Zawiłę z Babicy. Po szefa Solidarności Józefa Zemana przyszło aż pięciu ludzi – w mundurach i po cywilu, jeszcze przed północą. Zaś gdy przyszli zabrać Stanisława Hanusiaka to wyłamali drzwi do jego mieszkania.

Dodatkowo 4 kwietnia 1982 roku aresztowano i skazano na półtora roku więzienia działacza Solidarności Zdzisława Szczura.

W Andrychowie liczba internowanych była jeszcze większa, bo były tu duże zakłady pracy. Internowani zostali: Krystyna Chmiel, Jan Chrobak, Barbara Orzeł, Eleonora Polak i Helena Wesołowska z AZPB. Wiesław Bakalarski, Lech Kasperek, Janusz Kuźniar, Józef Matejko, Władysław Pikoń, Kazimierz Pustelnik, Eugeniusz Radwan, Bronisław Skowron i Czesław Żołnierek z WSW. Przewieziono ich do zakładu karnego w Jastrzębiu- Szerokiej.

Po wadowickich ulicach, tak jak w całym kraju, krążyły patrole milicji, wzmocnione funkcjonariuszami Zmotoryzowanych Odwodów Milicji Obywatelskiej (ZOMO) i Rezerwowymi Oddziałami Milicji Obywatelskiej (ROMO).

Co ciekawe, w powiecie wadowickim nie było strajków ani manifestacji. Tylko w Andrychowie, po wiadomości o pacyfikacji kopalni Wujek w Fabryce Maszyn, zastrajkował przewodniczący KZ NSZZ Solidarność Wiesław Pyzio. Po tym został on dosłownie wyniesiony z zakładu przez milicję i osądzony w Wadowicach. Skazano go na trzy lata więzienia. Siedział w Strzelcach Opolskich oraz w Kłodzku.

Podobne perypetie przeżył Jerzy Prochal z Wysokiej, którego skazano na sześć miesięcy pozbawienia wolności za to, że zakładał we wsi Solidarność Rolników Indywidualnych i że miał dwa radiotelefony.

Artykuł Kwiaty i znicze pod pomnikiem Solidarności. Wadowice upamiętniły ofiary stanu wojennego pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Wyjątkowe dzieła artystów związanych z ziemią wadowicką, pamiątki dotyczące historii 12 pułku piechoty, a także przedmioty używane przez mieszkańców papieskiego miasta w dwudziestoleciu międzywojennym są treścią nowej wystawy czasowej w Muzeum Dom Rodzinny Ojca Świętego Jana Pawła II. Tworzą ją eksponaty ze zbiorów wadowickiego kolekcjonera, pasjonata i znawcy historii, pana Zygmunta Krausa.

Będzie można zobaczyć obrazy malarzy związanych z Wadowicami: Wincentego Bałysa, Jana Sarnickiego, Karola Malczyka, Karola Pustelnika i Franciszka Suknarowskiego oraz rzeźby ludowego twórcy Jędrzeja Wowry. Wśród militariów na uwagę zasługuje, m.in. ryngraf z Matką Bożą Częstochowską i odznaką 12 pułku piechoty oraz książeczka wojskowa Jana Łukawczyka z podpisem porucznika Karola Wojtyły seniora. W części poświęconej życiu codziennemu zaprezentowane zostaną np. plomby introligatorskie z wadowickiej drukarni Foltyna, judaika oraz unikatowa pieczęć „Magistrat Król. Miasta Wadowice”. Ekspozycję dopełnią nagrania ekspertów, które będzie można obejrzeć w infokiosku – informuje Muzeum.

Wystawa „Małe wielkie Wadowice w zbiorach Zygmunta Krausa” zostanie udostępniona zwiedzającym od 18 grudnia 2023 r. do marca 2024 r. Zwiedzający zobaczą ją na podstawie biletu wstępu na ekspozycję stałą, zgodnie z obowiązującym cennikiem.

Ekspozycja realizowana jest w ramach projektu Województwa Małopolskiego – „Małopolskie Muzea Domowe”. Obejmuje on ochroną i opieką dziedzictwo narodowe w Małopolsce znajdujące się w muzeach domowych, poprzez rozpoznanie zbiorów o ponadlokalnym znaczeniu, inwentaryzację kolekcji, upowszechnianie oraz wypracowanie form współpracy między posiadaczami kolekcji a profesjonalnymi muzeami. 

Wystawę sfinansowano ze środków Województwa Małopolskiego.

Artykuł Czar dawnych Wadowic na wystawie w papieskim muzeum. Warto to zobaczyć pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Budowa szopki w kalwaryjskiej bazylice rozpoczyna się od zamontowania w głównej nawie bazyliki tła oraz podestu, na którym ustawiane są elementy tworzące dekorację. Wcześniej trwają prace na zapleczu. Tworzone są nowe elementy, reperowane te, które się zepsuły.

Jak co roku, tak też i w tym pojawią się nowe figury. Odwiedzający naszą szopkę doskonale wiedzą, że dokładanie każdego roku nowego elementu, to nasza tradycja, dlatego tym razem też będą pewne nowości – mówi o. Tarsycjusz Bukowski OFM | Biuro Prasowe Sanktuarium.

Tło dekoracji to panorama przedstawiająca okolice Betlejem o wymiarach 8 x 11 metrów. Powierzchnia dekoracji zajmuje około 30 metrów kwadratowych. W szopce jest ponad 150 figur, z czego 50 to postaci i elementy ruchome.

Kalwaryjska dekoracja bożonarodzeniowa jest jedną z największych tego typu w Polce i co roku przyciąga tłumy. Jest przygotowywana przez zakonników. Prezentuje codzienne życie mieszkańców Betlejem, ich zawody, miejsca pracy i domostwa. Centralne miejsce zajmie grota ze Świętą Rodziną. Inauguracja szopki nastąpi tuż przed Pasterką.

W tym roku obchodzimy jubileusz 800 lat pierwszej szopki, którą zainscenizował w grocie w Greccio św. Franciszek z Asyżu. Z tej okazji w sanktuarium będą się odbywały różne wydarzenia dla upamiętnienia jubileuszu – dodaje o. Tarsycjusz Bukowski OFM | Biuro Prasowe Sanktuarium.

Info. Biuro Prasowe Sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej

Artykuł Pierwsza szopka powstała 800 lat temu. Kalwaryjska już się buduje pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Muzeum Dom Rodzinny Ojca Świętego Jana Pawła II w Wadowicach poszukuje pamiątek związanych z otwarciem papieskiego muzeum w 1984 r. oraz z inauguracją działania nowej ekspozycji w 2014 r.

Domowe archiwa i rodzinne albumy często kryją skarby – fotografie, okolicznościowe druki, bilety wstępu, pocztówki itp. Mogą stać się one cennymi eksponatami, dzięki którym powstanie wystawa ukazująca historię tego wyjątkowego miejsca, od 40 lat troszczącego się o dziedzictwo św. Jana Pawła II – przekazała w piątek Anna Czajkowska-Sałapat, specjalista ds. komunikacji i edukacji w muzeum.

Instytucja będzie gromadzić także wspomnienia związane z Muzeum.

Szczegółowe informacje można uzyskać dzwoniąc: 33 823 35 55 lub pisząc: muzeum@domjp2.pl

Wadowickie muzeum zwraca się z prośbą do każdego, kto w ciągu ostatnich 40 lat odwiedził to miejsce, o przejrzenie domowych archiwów i rodzinnych albumów. Poszukiwane są przede wszystkim fotografie – nie tylko z otwarcia w 1984 i 2014, ale też z wizyt w papieskim domu.

Ważne są także okolicznościowe druki z tamtego czasu, np. foldery, pocztówki, ulotki, „cegiełki”, obrazki czy dawne bilety wstępu. Instytucja planuje przygotowanie jubileuszowej wystawy, której częścią staną się odnalezione pamiątki i wspomnienia o papieskim muzeum, jego powstawaniu i o osobach, które je tworzyły – dodaje Anna Czajkowska-Sałapat.

Jak przekazała, ma to związek z dwoma jubileuszami, które placówka świętować będzie w 2024 r. 

W 1984 r. utworzono w dawnym mieszkaniu rodziny Wojtyłów pierwsze na świecie muzeum poświęcone historii życia św. Jana Pawła II. Jego misja po przebudowie i zaadaptowaniu całej kamienicy kontynuowana jest w Muzeum Dom Rodzinny Ojca Świętego Jana Pawła II w Wadowicach, którego nową ekspozycję stałą otwarto w 2014 roku.

Artykuł Pilna prośba muzeum papieskiego w Wadowicach. Szukują pamiątek na ważną wystawę pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

Zator otrzymał prawa miejskie 731 lat temu. W związku z tak zacną rocznicą włodarz miasta i urzędnicy wymyślili, że w mieście przydałyby się pamiątki, które zostaną z nim na lata. Jest też wielka szansa, że staną się one atrakcją turystyczną.

Jak poinformował burmistrz Zatora Mariusz Makuch w Kronice TVP3 Kraków, miasto doczekało się własnego hejnału. Kompozytorem jest Janusz Bielecki.

Utwór trwa minutę – powiedział Kronice w TVP3 Kraków burmistrz Zatora.

Utworu można wysłuchać każdego dnia o godz. 12 w centrum miasta.

To jednak nie koniec. W mieście, w ośmiu miejscach pojawią się także odlane z brązu karpie. Każdy z nich ustylizowany został w taki sposób, aby nawiązywać do miejsca, w którym zostanie umieszczone.

Jak informuje burmistrz, śliczne karpie będzie można odnaleźć przy Urzędzie Miejskim, Regionalnym Ośrodku Kultury, Szkole w Zatorze, Przedszkolu Złota Rybka, Przychodni zdrowia, na rynku, przy Wielozawodowym Zespole Szkół i Zamku Potockich.

Co ciekawe stworzona została też pewna legenda dotycząca tych posążków. Mówi ona, że potarcie złotych łusek karpia przyniesie szczęścia.

Dobry pomysł na świętowanie urodzin miasta?

Artykuł Na terenie Zatora pojawiają się karpiowe posążki. Podobno potarcie ich łusek przynosi szczęście pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.

W piątek (17.11) o godzinie 18:30 oraz w sobotę (18.11) o godz. 14:25 w programie TVP Historia będzie emitowany pierwszy z cyklu filmów dokumentalnych pod nazwą „Waleczne z gór”.

Sześcioodcinkowa seria jest zapisem historii niezwykłych, ale najczęściej zupełnie nieznanych kobiet – cichych bohaterek, które w czasie II wojny światowej walczyły o wolność i sprzeciwiały się niemieckiej okupacji – informuje telewizja.

W pierwszym odcinku będzie można poznać historię wadowiczanki Heleny Błażusiak, z męża Pawlik.

Odcinki przygotowane są na podstawie zeznań świadków tamtych wydarzeń, rozmów z rodzinami bohaterki, regionalistów i pasjonatów historii.

Dziennikarka Agata Puścikowska przedstawi kulisy heroicznej walki o wolność dotychczas mało znanej. Poszuka również odpowiedzi na szereg pytań – co zadecydowało, że „Waleczne z gór” dołączyły do potyczek? Jak wyglądała ich codzienność? Czy wykazanie się taką odwagą współcześnie byłoby możliwe? – czytamy w TVP Historia.

To może być fascynująca podróż w przeszłość.

Artykuł Historia wojenna wadowiczanki w filmie dokumentalnym TVP Historia. Warto obejrzeć pochodzi z serwisu Wadowice 24.pl - Twoje Miasto z innej strony.